Column

Voetballers zijn de nieuwe schilders

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Het zijn gekke tijden voor de mannen en vrouwen die de Engelse voetbalclub Liverpool een warm hart toedragen. In een paar dagen tijd kocht de club een speler voor 85 miljoen euro en verkocht het een speler voor 160 miljoen euro.

Mijn vader en ik appen vrijwel constant met elkaar. Hij heeft sinds een halfjaar een telefoon die hem in staat stelt te appen. Vorige week installeerde ik een app op zijn telefoon waarin hij alle voetbaluitslagen ter wereld kan zien; ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien.

Mijn vader en ik praten kort over de belangrijke dingen en lang over voetbal. Over Liverpool. Zijn voetbalclub, en die van zijn vader. Als ik mijn ogen sluit en aan mijn vader denk, dan zie ik niet de man van mijn moeder op mijn oogleden, nee, ik zie voetbal.

De romp van mijn vader is een voetbaltribune, zijn armen en benen zijn lichtmasten, zijn hoofd is de bal die nooit lek is, zijn ogen twee penaltystippen en zijn hart is een doelman die met de onderkant van zijn kicksen tegen een doelpaal tikt.

Gisteravond, toen duidelijk werd dat onze beste speler voor 160 miljoen euro naar Barcelona ging, hebben we tot drie uur in de nacht met elkaar geappt. We konden niet slapen. Het onvermijdelijke vertrek van Philippe Coutinho had het slaapzand uit onze ogen geblazen.

In 2013, toen Liverpool de kleine Braziliaan kocht, hadden mijn vader en ik zo onze twijfels. Coutinho was te klein, te fijnbesnaard en te gelovig. In een stad als Liverpool heb je niets aan God.

Dode hoeken zijn de ruimtes rond een voertuig die de chauffeur vanuit het voertuig niet kan waarnemen. Liverpool is precies in de dode hoek van God gebouwd. Hij ziet je niet en daarom woont de duivel er. In de dode hoek van God danst de duivel op de bar.

Nu, vijf jaar later, is Coutinho een van de beste voetballers op aarde. Als hij de bal heeft, zien de supporters van de tegenstander de bui al hangen, maar tijd om een paraplu te pakken, krijgen ze niet.

In zijn laatste wedstrijd voor Liverpool stuurde hij vier verdedigers het bos in. Als je heel goed keek, kon je de verdedigers verse bramen zien plukken. En dit alles gebeurde op twee vierkante meter gras. De Braziliaan voelt zich zo lekker in de kleine ruimte dat hij niet in een villa, maar in een muizenholletje woont.

Vanaf vandaag woont de beste speler die we hadden in Barcelona. Een stad die onder de neus van God is gebouwd. Barcelona is een moedervlek op de bovenlip van de almachtige.

Mijn vader en ik gunnen Coutinho zijn transfer. Zijn droom. En we zijn blij dat hij, een Stradivariusviool, tweehonderd keer uit het tourbusje van ons wisselvallige rockbandje wilde stappen.

"Maar is hij het waard? Kan een voetballer honderdzestig miljoen euro waard zijn?" vroeg iemand op televisie. Zoiets vragen ze nooit als schilderijen voor 400 miljoen euro onder de hamer gaan.

Voetballers zijn de nieuwe schilders. Messi is Da Vinci, Ronaldo is Pollock, Neymar is Picasso en Coutinho is Cézanne.

Ze dienen de vervoering. Het voetbalstadion is hun schildersezel. Ze verven de zaterdagen en zondagen hoopvoller met hun penceelbenen.

Ja, met de haren van hun kwasten kietelen ze onze harten wakker.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden