Beeld Artur Krynicki

Vluchtelingen zijn mensen, geen kistkalveren

PlusNatascha van Weezel

Mijn vader was dol op gerechten als Schweinshaxe auf Sauerkraut (varkenspoot met zuurkool). Ik vermoed dat mijn vaders voorliefde voor de Duitse eetcultuur een verlate puberale reactie was op zijn Joodse ouders. Als kind mocht hij van hen nooit naar Duitsland. De Autobahn werd tijdens zijn jeugd koste wat kost vermeden. Op die ‘verdorven’ plek kon je immers zomaar ‘moffen’ tegenkomen.

Later kreeg zijn liefde voor Duitsland een oprecht karakter. Hij hield van de bruisende stad Berlijn en voelde zich als Jood gek genoeg júíst in dat land veilig. “De Duitsers zijn doordrongen van de fouten die ze in het verleden hebben gemaakt,” zei mijn vader altijd.

Hij raakte vertederd door de beroemde woorden Wir schaffen das, die bondskanselier Merkel in 2015 uitsprak op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis. “Nu weet ik het,” zei hij daarover. “Niet Israël, maar Duitsland is mijn Beloofde Land.”

Twee weken geleden werd voor het eerst corona vastgesteld in Moria, het Griekse opvangkamp dat door vluchtelingen zelf ‘een gevangenis’ wordt genoemd. Of eigenlijk moet ik zeggen: werd genoemd. Het volledige kamp brandde namelijk af in de nacht van dinsdag op woensdag. In één klap werden dertienduizend vluchtelingen dakloos. De zoveelste dreun voor stervelingen die huis en haard verlieten om vervolgens in kleine, smerige tentjes terecht te komen.

Op televisie zag ik beelden van het brandende kamp en vluchtelingen die ontheemd over een snelweg liepen, op weg naar nergens. Ze werden gestopt door wegblokkades, opgeworpen door bewoners van Lesbos. Bij RTL Nieuws weigerde Ankie Broekers-Knol, staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, welke vluchteling dan ook op te vangen: “Ons kabinet heeft altijd het standpunt gehuldigd dat we geen mensen overnemen.” Het leek wel alsof de keurig gekapte VVD-politica – mét parelketting – over kistkalveren praatte in plaats van over mensen.

Coalitiepartijen CDA, D66 en CU vroegen een spoeddebat aan. Na een middag vergaderen sloot men het compromis om 100 vluchtelingen uit Moria naar Nederland te halen: 50 alleenstaande minderjarigen en 50 kwetsbaren. Dit aantal wordt wél in mindering gebracht op de 500 vluchtelingen die de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR elk jaar aanwijst voor opvang in Nederland. Om met de VVD te spreken: “We houden het aantal vluchtelingen onder de streep gelijk.” Knap gedaan hoor. Echt iets om trots op te zijn. Je moet er toch niet aan denken dat je té veel slachtoffers van één van de meest schrijnende humanitaire rampen helpt?

Terug naar onze oosterburen. Op de ochtend na de brand toonde de Duitse deelstaat Nordrijn-Westfalen zich meteen bereid om 1000 vluchtelingen uit Moria op te nemen.

Ook de deelstaten Berlijn, Thüringen en Brandenburg boden direct hulp aan. Wat een schril contrast met het slappe compromis van ons kabinet. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom juist Duitsland mijn vaders Beloofde Land was.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden