Plus Column

Vlees is aantrekkelijk, daar verandert geen principe iets aan

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Ik ben in juichstemming omdat Unilever De ­Vegetarische Slager heeft gekocht. De Vegetarische Slager zelf is ook in juichstemming, las ik in de krant.

Niet omdat het Vegetarische kostje van de Slager nu gekocht is, maar omdat 'De Vegetarische Slager nu veel sneller kan worden opgeschaald', zo legde de Vegetariërsbond uit. En die opschaling zal leiden tot minder vleesconsumptie: hoera!

Overigens vind ik, net als u, De Vegetarische Slager een woest irritant bedrijf. Omdat ze hun gehaktballen 'gehacktballen' noemen, en hun rookworst 'roockworst', maar daar zal wel een gedachte achter zitten (de marketingterm zal attention by irritation zijn, of zoiets), dus dat zien we maar door de vingers. Het doel, vlees vervangen door plantaardig voedsel, is goed, en het doel heiligt de middelen.

Overigens werd in het bewuste krantenartikel nog een opvallend nieuw snufje aangekondigd: een machine waarmee je thuis een plantaardige biefstuk kunt maken.

'Die machine hebben we verkleind tot het formaat van een espressoapparaat,' wordt er opgewonden bij vermeld. Ik vind het een opwin­dende gedachte, een espressoapparaat in mijn keuken waaruit ik een plantaardige biefstuk kan halen.

Nu is er voor mij persoonlijk slechts één reuzenstap te nemen, namelijk dat ik plantaardig vlees moet gaan eten. Mijn oudste dochter is al bijna tien jaar vegetariër, dus ik koop veel kostjes van De Vegetarische Slager, en zij eet de vegetarische bratwurst met zeer veel smaak.

Zelf ben ik er bang voor. Ik vind alles wat van soja gemaakt is eng, zoals andere mensen oesters of ­haring eng vinden om te eten.

Een grote, bloederige biefstuk, of een sappige hamburger, of een afgrijselijk goedkope Duitse braadworst, of zelfs een Big Mac eet ik met bijzonder veel smaak én gulzigheid op. Terwijl ik het eigenlijk niet meer te verantwoorden vind dat ik vlees eet.

Want ik kan iedereen lastigvallen met deugdzame praatjes en GroenLinks stemmen tot ik een ons weeg, ik weet inmiddels maar al te goed hoe milieuvervuilend een kilo koeienvlees is, hoe schandalig slecht varkens en kippen en andere dieren het hebben voor ze geslacht worden, en hoe ongezond vlees eten ook nog eens is voor mijzelf.

Maar in de praktijk trek ik mij er niks van aan. En elke ochtend leg ik ook nog eens plakken boterhamworst op de boterhammetjes van mijn kinderen en ik serveer ze knakworsten.

Waarom blijf ik het doen, tegen al mijn principes in? Omdat vlees zo aantrekkelijk is, daar verandert geen principe iets aan. Ik beschouw mijzelf nu maar simpelweg als een vleesverslaafde.

Vlees eten is fantastisch, zoals roken ook fantastisch is en heroïne spuiten vermoedelijk óók fantastisch is. En toch zijn het gewoontes waar je zo snel mogelijk van zou moeten afkicken.

Ik schaam me voor mijn ­gedrag, en zou het op prijs stellen als er een Vleeseters Anonymous opgericht zou worden, zodat ik elke zondagochtend in een zaaltje onder een systeemplafond met lotgenoten kan praten over mijn zwakheid.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden