Plus

Vitamine C tekort: ziekten uit de 16de eeuw bestaan nog

Marcel Levi Beeld Wolff

De meest uitgevoerde operatie bij kinderen in Groot-Brittannië is het trekken van alle ­tanden en kiezen wegens onbehandelbaar tandbederf.

Voor veel families in de Engelse samenleving zijn een tandenborstel en tandpasta financieel geen prioriteit en tandheelkundige zorg voor kinderen bestaat nauwelijks. Ik zie in mijn spreek­kamer een flink aantal patiënten met ziektes die veroorzaakt worden door enorm overgewicht. Geen verrassing als je dieet elke dag alleen maar bestaat uit gefrituurde kip, want dat is goedkoop en lekker, vult je maag en is verkrijgbaar op elke hoek van de straat.

Groente of fruit is simpelweg onbetaalbaar voor grote groepen mensen. Tijdens mijn afgelopen weekenddienst op onze Spoedeisende Hulp telde ik tenminste 15 patiënten met complicaties van injecteren van drugs met vieze naalden, zoals enorme spuit-abcessen in de lies, geïnfecteerde hartkleppen of ernstige long­infecties. Het is een flashback uit een bijna vergeten verleden, want injecterende drugsverslaafden bestaan nauwelijks meer in Amsterdam door de al jarenlang succesvolle programma's van de GGD.

Het leger van op straat slapende daklozen in Londen telt inmiddels ruim 3000 personen en elke maand overlijden er tussen de 25 en 35 van deze mensen. Of ze worden in het ziekenhuis opgenomen met ernstige wonden, infecties (zoals tuberculose of hepatitis), of uitputting en verhongering. Scheurbuik, veroorzaakt door een tekort aan vitamine C, kende ik vooral uit verhalen van zeelieden op de grote vaart in de 16de eeuw, maar kan ik nu minstens één keer per maand bij 21ste-eeuwse patiënten in Londen vaststellen.

Overal in Londen zie ik aan armoede gerelateerde ziektes die in Nederland al tientallen jaren niet meer voorkomen. Met een gapende kloof tussen mensen met een fatsoenlijk of zelfs vorstelijk inkomen en mensen die nauwelijks iets verdienen, is het voor mij nog nooit zo duidelijk geweest wat armoede doet met gezondheid. De London living wage is een eufemisme voor het voor werkgevers vrijwillige minimumloon en is netto ongeveer 700 pond per maand, waarvan een gezin in een extreem dure stad als Londen nauwelijks kan bestaan.

Veel werkenden ontvangen nog een stuk minder. Sociale uitkeringen of bijstand bestaan gewoonweg niet. En het resultaat van die armoede zie je dus direct terug op de Eerste Hulp, het afvalputje van de samenleving, want alle andere sociale infrastructuur is afgebroken.

Het is evident dat armoede een slopende en dodelijke ziekte is. Het verschil in levensverwachting tussen arm en rijk is 9 jaar. Een dergelijk verschil is er trouwens in Nederland ook, hoewel gelukkig minder heftig.

In tegenstelling tot veel andere dodelijke ziektes is armoede eenvoudig te behandelen. En we weten allemaal hoe.

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden