Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Virus? Hier heerst voor altijd de challas-houding

PlusMassih Hutak

Het is zaterdagmiddag. Lievelingsmeisje, Kindjongen en ik zijn op het Buikslotermeerplein voor boodschappen. Niet recreatief, hoogst nood­zakelijk. Dat is tegenwoordig belangrijk om erbij te vermelden. 

Maar het is ook een beetje gelogen. Want natuurlijk gaan we naar Grote om juist midden in de gruwelijke werkelijkheid even niet met de gruwelijke werkelijkheid bezig te zijn.

Op het Buikslotermeerplein lijken we een tijdscapsule in te stappen waar noch een virus noch andere wereldproblematiek bestaan. Hier heerst voor altijd de challas-houding. Oftewel: alles komt goed, niet te veel stressen. 

Hoeveel reden er nu ook toe is en hoe alarmerend deze nieuwe realiteit met de dag ook wordt. Ontroerend en zorgelijk. In de Surinaamse toko groet mijn oude buurjongen me, voor ik er erg in heb, uitgebreid met een knuffel en boks om meteen daarna te vragen: “Je bent niet bang, toch?”

Natuurlijk ben ik bang.

Lange rij bij de viskraam voor kibbeling en haring, hotdogs van de Hema zijn nog steeds populair, evenals de ongeëvenaarde patat van ’t Puntje. Het is als vanouds druk in het winkelcentrum. 

De meneer die, sinds ik het me kan herinneren, al leunend op een lantaarnpaal gitaar speelt met zijn cowboyhoed op, zingt nu ook weer de mooiste liedjes, midden op het plein. Kinderen verzamelen zich om hem heen en beginnen te dansen. Als hij Another Day in Paradise inzet, breek ik stilletjes.

Kindjongen, die het liefst alleen maar rondrent, klimt en springt, staat even stil te luisteren naar de gitaarmuziek die de soundtrack is van dit mooiste winkelcentrum ter wereld. Want ondanks alle populaire poep die wordt gepraat over deze plek en ironische odes, dat is wat dit is: het mooiste winkelcentrum ter wereld.

In Nieuwendam, Vogelbuurt en in het Plan van Gool ontmoeten jongeren elkaar om te voetballen. Want als alles valt, komen wij samen op het plein­tje. Ontroerend en zorgelijk. Ik hou m’n hart vast voor deze ­kinderen, maar ik veroordeel ze niet. Ik weet hoe het is als thuis de minst veilige plek is. 

Als vakanties eng zijn. Als school een verademing is. Dan geeft de buurt rust. Een land is net zo rijk als dat het zijn kinderen tegemoet komt in de armoede die zij thuis oplopen. 

Armoede als resultaat van ouders die onverstandige keuzes maken, ja, maar ook armoede door simpelweg gewoon pech; geboren in het verkeerde nest. Als deze kwetsbare groep zelfs nu massaal naar buiten gaat, moeten wij ons afvragen hoe rijk we werkelijk zijn.

In boekhandel Van Noord zie ik het boek De voetbalgeschiedenis van Amsterdam-Noord liggen bij de kassa en de poëzie van de dag is weer compleet.

Ik krijg zin om het te lezen en hoop dat auteur Albert van der Vliet ook de rijke geschiedenis van ons straatvoetbal heeft meegenomen.

Vandaag besef ik opnieuw waarom ik zo van Noord hou. En van Noorderlingen.

Wij zijn de violisten op de Titanic die doorspelen terwijl het schip zinkt.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden