Opinie

'Verwarde buren maken het onmogelijk om normaal te wonen'

Hij dacht met zijn sociale huurwoning in de Jordaan een lot uit de loterij te hebben. Maar Jonas Kooyman beschrijft hoe een verwarde onderbuurman hem met harde muziek en bedreigingen verdreef.

Jonas Kooyman: 'Inmiddels heb ik mijn huur opgezegd, verkoop mijn inventaris en slaap ik bij mijn ouders op de bank' Beeld Ted Struwer
Jonas Kooyman: 'Inmiddels heb ik mijn huur opgezegd, verkoop mijn inventaris en slaap ik bij mijn ouders op de bank'Beeld Ted Struwer

Op papier had ik - 27, freelancer, starterssalaris - zo'n beetje het slechtst denkbare profiel om een plekje te veroveren op de Amsterdamse woningmarkt.

Wat was ik dan ook blij en trots toen ik afgelopen zomer met een fles champagne en sleutelbos in mijn nieuwe sociale huurwoning stond in het centrum van de stad. Via een loting had ik deze studio 'gewonnen' bij woningcorporatie Eigen Haard.

Mooiste buurt van de stad
Goed, het was voor mij aan de prijzige kant - 700 euro per maand, alles inclusief - maar het was in de Jordaan, de mooiste buurt van de stad, een locatie waar je normaal vijftien jaar op de wachtlijst staat voor een sociale huurwoning. En dan ook nog helemaal voor mezelf - waar het tegenwoordig niet raar is dat je tot halverwege de dertig uit geldgebrek nog met huisgenoten woont.

Maar de vreugde waarmee ik in de woning trok, verdween snel. De eerste nacht deed ik geen oog dicht, omdat de bas van de muziek van mijn onderbuurman keihard door mijn huis trilde. De tweede nacht: hetzelfde. De derde nacht weer. Als ik aanklopte, werd er niet opengedaan.

Heel vervelend
Vriendelijke briefjes op de deur werden verscheurd. Toen ik de buurman uiteindelijk sprak, kreeg ik een grote bek en werd de deur dichtgesmeten.

Ik begreep al snel: dit kan nog wel eens heel vervelend gaan worden.
Pas na drie maanden van bellen naar de woningcorporatie - waarbij je constant in een kafkaëske wereld van terugbelverzoeken, wachtmuziekjes en doorverwijzingen terechtkomt - kwam de aap uit de mouw: mijn onderbuurman was psychisch verward, woonde begeleid en had al een bedreigings- en geluidsoverlastverleden.

En nee, Eigen Haard voelde zich niet verplicht om dit bij mij te melden voordat ik de woning accepteerde, zodat ik dit in mijn overweging had kunnen meenemen.

White noise
Ondertussen deed ik al het mogelijke om de situatie enigszins draaglijk te maken en op te lossen. Slapen met 'white noise', buren mobiliseren, vriendelijk inpraten op de buurman, het lawaai 'accepteren'. Niks hielp. Na vijf maanden - waarin ik ondertussen door de stress ook lichamelijke klachten kreeg - was de maat vol: ik vroeg een officiële geluidsmeting aan bij de woningcorporatie.

Jonas Kooyman: hoofdredacteur van EXPOSED, de community voor jonge cultuurliefhebbers van filmmuseum Eye Beeld -
Jonas Kooyman: hoofdredacteur van EXPOSED, de community voor jonge cultuurliefhebbers van filmmuseum EyeBeeld -

De dag hierna was mijn naambordje vernield, mijn postvak geforceerd, mijn box op de gemeenschappelijke zolder opengebroken. Ik pakte zo snel mogelijk mijn spullen, en vertrok naar mijn familie, omdat ik mij niet meer veilig voelde.

Toen mijn familie die avond wat spullen voor me ophaalde in de woning - ik durfde er niet meer te komen - stond de buurman dreigend aan de deur en zei dat hij 'me wel wist te vinden'.

Ik heb de hele, moeizame overlastprocedure doorlopen om - voor mijn eigen veiligheid - een andere woning te krijgen. Zonder resultaat. Ook een verhuizing van de onderbuurman was volgens de corporatie geen optie.

Dure kamertjes
Inmiddels heb ik mijn huur opgezegd, verkoop mijn inventaris en slaap ik bij mijn ouders op de bank. Mijn plek op de wachtlijst (9 jaar) voor een sociale huurwoning ben ik kwijt.

De komende tien jaar ben ik waarschijnlijk aangewezen op dure kamertjes op de particuliere markt. De muziekliefhebbende buurman mag blijven waar hij zit. Ik voel me belazerd door de woningbouwvereniging, die me niet van te voren op de hoogte stelde wie onder mij woonde.

Nu ik dit verhaal aan mijn omgeving vertel, krijg ik te horen dat veel meer mensen in Amsterdam hebben met verwarde buren in sociale huurwoningen die het onmogelijk maken om normaal te wonen. In Het Parool stonden onlangs verhalen van lotgenoten.

Waarom worden huurders niet van te voren gescreend op hun vermogen tot het normaal wonen in een dichtbevolkte omgeving, of worden verwarde mensen zonder voldoende begeleiding geplaatst in een woning waar ze anderen niet tot last zijn? Natuurlijk moeten psychisch zwakkeren extra geholpen worden, maar dat moet toch niet ten koste van 'gewone' mensen gaan?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden