Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Verontrustend: geen blinden meer in het straatbeeld. ‘Waar zijn ze gebleven?’

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Behalve de vrachtwagens van Deen miste ik nog iets in het vertrouwde straatbeeld, maar ik kon er een hele tijd niet opkomen wat ik niet zag.

De geruststelling die er van die voorbijrijdende vrachtwagens van Deen uitging is niet goed uit te leggen. Ik denk dat het een soort continuüm was. Wat er ook gebeurde, de vrachtwagens van Deen bleven voorbijrijden.

Ik ging de chauffeurs ook herkennen en ik gaf ze namen.

Ik kwam overigens niet vaak in de Deen, maar waarom weet ik ook niet. In ieder geval mis ik die vrachtwagens. Opmerkelijk: sinds de Deen is omgekat tot een Vomar zie ik niet ineens vrachtwagens van de Vomar door mijn straat rijden. Verwarrend.

Maar er was dus nog iets dat ik miste. Niet de knipperende kerstverlichting die zondagavond al bij De Buik voor zijn ramen van het verzorgingstehuis hiertegenover schreeuwend knipperde. Hij heeft strengen lampjes opgehangen, maar ik kan niet thuisbrengen wat hij heeft uitgebeeld. Het lijkt een beetje op een dronken kerstman.

Vanochtend zag ik aan de overkant een man in zijn telefoon spreken. Hij was zo in het gesprek verdiept dat hij bijna tegen een paal met een verkeersbord aanliep. Ik schoot in de lach.

Toen wist ik het.

De blinden. Waar zijn de blinden gebleven?

Ik ken iemand die moet huilen als ze blinde mensen ziet. Als ze er een ziet aankomen, slaat ze snel een zijstraat in. Bij het Amstelstation heeft ze eens een keer een bus zien leeglopen met allemaal blinden. Ze kon niet stoppen met kijken, en heeft een kwartier op een bankje zitten snikken. (Ze houdt heel erg van de Portugese schrijver en Nobelprijswinnaar José Saramago, en vreemd genoeg is diens boek Stad der blinden haar favoriete roman. Ik verzin het niet. Blind Fury, met de blinde Rutger Hauer die zijn blindenstok als samoeraizwaard gebruikt zag ze met droge ogen aan, zo bespottelijk vond ze die film.)

Maar goed. De blinden. Ze kwamen hier voorbij. Niet dagelijks, maar wel regelmatig. Het waren verschillende mannen, en één vrouw. En zo te zien waren het blinden die nog niet zo lang met de blindenstok liepen. Mijn straat leek een oefenparcours.

Ze liepen soms ergens tegenaan (wat er, toen er één een heg inliep, toch grappig uitzag). Maar het was mooi om te volgen dat ze vorderingen maakten en te zien dat ze de lastige obstakels als het standbeeld en de ijzeren paal bij de ingang van het verzorgingstehuis op tijd in de gaten kregen.

En hoe ze als behendige slalomskiërs door het woud van fietsen voor de ingang gleden.

Ze maakten op zo’n vanzelfsprekende manier deel uit van het straatbeeld dat ik ze op een gegeven moment ook niet meer zag. Net als de honden en de katten en de postbodes. Maar nu zie ik ze dus helemaal niet meer.

Verontrustend.

Wat is er met de blinden gebeurd?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden