Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Verongelijkt, vaak ver­nederd, vertrapt. Waarschijnlijk een vrouw

PlusTheodor Holman

Als profiler maakte ik het volgende daderprofiel. Verongelijkt, vaak ver­nederd, vertrapt. Woedend, walgend. Miskend. Niet gezien. Nooit opgemerkt. Ten onrechte seksuele toespelingen moeten doorstaan.

Dus waarschijnlijk een vrouw.

Ze heeft er genoeg van dat mannen constant voorrang krijgen. Ze heeft er genoeg van dat dat altijd dezelfde type mannen zijn. Ook heeft ze genoeg van het negeren van de discriminatie die haar tot in haar merg raakte.

Maar dat is nog niet alles. Ze ziet rechtvaardigheid instorten. Vrouwenquota? Het zijn haar eigen zusters die haar in de steek laten. Het lukt gewoon niet, al maak je honderd wetten. Er is geen rechtvaardigheid. Zeker niet voor haar. Met haar afkomst…

Het is natuurlijk geen witte vrouw. Die krijgen heel af en toe nog wel kansjes. Kleine kansjes weliswaar. Maar kansjes. Die witte vrouwen zijn in haar ogen niet helemaal te vertrouwen. Die hebben een wit cultureel archief in hun hoofd, waardoor witte vrouwen toch eerder voor een witte vrouw zullen kiezen dan voor een andere. Al beweren ze dat ze niet discrimineren, die witte vrouwen zijn opgevoed met een koloniale mentaliteit en kennen alleen maar een witte geschiedenis. Daardoor krijgt zij minder kansen. Dat wekt woede.

De dader is dus een zwarte vrouw.

Niet zomaar een zwarte vrouw. Al is ze een vrouw, ze wil graag een man zijn. Qua gevoel. Daarom heeft ze zich verdiept in techniek en heeft ze tankstations en garages uitgezocht. Ze doet aan elektrotechniek en explosieven. Mannendingen. Ze weet dat zij in een verkeerd lichaam zit.

En dus is het een lhbti-type.

Kan niet anders.

Ze is intelligent, ze kent de geschiedenis van de Una­bomber, ze is dus wat ouder.

Ik denk een jaar of zestig, zeventig. Vermoedelijk heeft dat het laatste zetje gegeven. Ik bedoel: opeens merkte deze zwarte lhbti-vrouw dat ze overal te oud voor was. Zodra ze iets beweerde, werd er ‘OK boomer,’ in haar gezicht gespuugd, het ‘hou je bek’ in de taal van de jongere.

Hoe lang was ze nu al bezig te strijden tegen discriminatie? Voor gelijke rechten? Gelijke behandeling?

Wat zij in de jaren zeventig van de vorige eeuw had geleerd, was dat harde actie effect kan hebben. Ze wist dat antidemocratische actie een verwarring kan veroorzaken die als katalysator zou kunnen dienen voor maatschappelijke verandering. Er moest wat gebeuren.

Dus maakte ze bombrieven.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden