Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Verlangen naar een tuin is onverdraaglijk

PlusMaarten Moll

Met een kan ijskoud water en partjes citroen de tuin inlopen om onder een parasol een roman te lezen.

Is er niet bij. Geen tuin. Wel een balkon op tweehoog waarop het vanaf een uur of één niet te harden is, zo heet.

Het maakt het verlangen naar een tuin onverdraaglijk.

De achterdeuren die je hoort opengaan om katten binnen te laten. De rook van de barbecue zien opstijgen. Het gelach, het rinkelen der flessen.

Jaloersmakend mooie geluiden.

Met je voeten diep in het zand van de groene schildpadzandbak van mijn dochters tot je met je tenen de koelte vond. Toen er in mijn leven nog wel een tuin was.

Toch ga ik ze niet uit de weg, en houd ik me vaak op in de nabijheid van tuinen. Die kleine achter onze flat bijvoorbeeld. Ik scharrel dan wat rond bij heggen en schuttingen.

Om de geluiden op te vangen. Kopjes die op schoteltjes worden gezet. Ritselende kranten. Spelende kinderen. Ik hou van die geluiden. Andere werelden. Maar ik kijk nooit door spleten of takken de tuin in. Je moet iets aan je verbeelding overlaten.

Gesprekken.

“Man, ze hebben daar een kruid en dat doen ze echt overal in.”

“Niet lekker?”

“Ik heb drie dagen alleen maar yoghurt gegeten.”

“Nooit meer naar Griekenland, Gerrit?”

“Het was in Spanje.”

Noem me een tuinenluisteraar. Ik kan het vrij onopvallend doen omdat er een hond bij me loopt die erg van heggen en schuttingen houdt.

Die geluiden doen verlangen naar zorgeloze zomers in tuinen. Het gekets van petanqueballen. Het zachte snurken van een geliefde naast je in het gras. De regenboogkleuren in het water van de sproeiers.

Het geluid van tennisspelers. Niet hier, maar in de tuin van de Finzi-Contini’s. Dat is de mooiste tuin uit de wereldliteratuur, en ook de meest tragische.

Beppie groef een gat bij een heg. Ik luisterde. Twee vrouwen.

“Daar ga ik dus nooit meer heen.”

“Duur?”

“Viel wel mee, maar gewoon niet goed geknipt.”

“Ja, ik zie het, en…”

“En die kleurspoeling was ook niet oké, inderdaad.”

“Een kleurspoeling? Bij een hond?”

“Die kunnen daar enorm van opknappen, zei dat mens.”

“Behalve Yvette.”

“Behalve Yvette. Kijk nou…”

“Groene strepen?”

“Ik durf zo niet met haar de straat op. Ik laat haar hier in de tuin plassen, en ga alleen heel vroeg en heel laat met haar naar buiten.”

Geschraap van stoelen over tegels. Ik zag een tafel met gebaksbordjes voor me.

In twee andere tuinen hoorde ik de naam Verbrande Willem.

Het geluid van een grasmaaier.

En een groot, groot verlangen onder een parasol ­Giorgio Bassani’s De tuin van de familie Finzi-Contini

te lezen. In mijn eigen tuin.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden