Plus Column

Verhoudingen die doen denken aan de verloren finale

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het zindert op De Toekomst. Iedereen is opgewekt. Vanwege een bekerwedstrijd is het druk. De parkeerplaats is zo goed als vol. Meestal geldt het recht van de brutaalste: wie een plekje ziet, drukt de neus van z'n auto er zo snel mogelijk in. Maar nu laat een grote Mercedes mij voorgaan.

De bestuurder lacht me toe en maakt een uitnodigend gebaar, hij zoekt wel even verder. Tijd zat en de zon schijnt. Overal op het trainingscomplex wordt vriendelijk gegroet. Er worden handen geschud en praatjes gemaakt. Er heerst een warme, vrolijke barbecuesfeer.

Dat heeft alles te maken met de dag die volgen gaat. De dag van de finale in Stockholm. De hele club is in de ban. Logisch, want er staat een bedrijfsuitje van formaat voor de deur. Alle medewerkers mogen mee.

Er is zelfs een training voor afgezegd. En er worden nooit trainingen afgezegd. Als heel het land platligt vanwege een hittegolf of thuis blijft door vrieskou, wordt er op De Toekomst doorgetraind. Maar nu hebben ze een hele woensdagmiddag vrij.

Vliegtuigen vol Ajaxmedewerkers vertrekken naar Zweden. Ook de trainers en teamleider van mijn zoontje gaan mee. Fantastisch natuurlijk. Tot 'the day after' is aangebroken. Er staat namelijk een toernooi gepland op Hemelvaartsdag. 7.45 uur verzamelen op De Toekomst. En ze zijn om 4.30 uur geland, na een finale die anders uitpakte dan gehoopt.

De leider komt net op tijd aanlopen. Haar door de war, zonnebril op z'n neus. "Die gaat vandaag niet af," verzekert hij ons. Hij heeft een uurtje geslapen. De trainers hebben zelfs dat niet.

Ook onze jongens zijn moe. Ze zijn allemaal veel te laat naar bed gegaan. En er staat ze een zwaar toernooi te wachten. Ze spelen tegen Vitesse, Sparta en Volendam, maar dan een jaar ouder. En dat is nogal een verschil, zeker tegen het aanbreken van de puberteit.

Ze treffen uit de kluiten gegroeide kleerkasten, zo lang dat mijn zoontje bijna tussen hun benen door kan lopen. De verhoudingen in het veld doen denken aan de verloren finale van de avond ervoor. Mannen tegen jongens. Onze jongens weren zich kranig, maar het lukt ze niet om te winnen.

Meestal nemen de trainers daar geen genoegen mee, maar vandaag kijken ze met zachte ogen. Het zal het slaapgebrek zijn, de melancholie van het verlies of het gevoel van David tegen Goliath. Ze zien het vast als een leerproces. Wennen aan weerstand, je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden