Plus Column

Verbeten strijd om een klein rood raam

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort

Vroeger was alles beter, zeker de prostitutie. "Onfatsoenlijk, maar stemmig, ja, bijna sereen, was het dartel district van de hoofdstad voorheen," zong Drs. P in zijn weemoedige Quartier Putain over de sfeer op het Oudekerksplein in vroeger tijden.

Het was de tijd dat de vrouwen nog met een verstelwerkje achter het raam zaten. De doctorandus schreef het lied in de jaren zestig van de vorige eeuw en bewees te beschikken over een vooruitziende blik.

In hetzelfde couplet schetst hij trefzeker de opmars van de Wallen als toeristische attractie: "Maar de pers werd bedrijvig, een film kwam tot stand, VVV haakte in, het bezoek steeg frappant. En busgewijs komen ze ieder jaar weer, de dagtochtelingen en 't Fremdenverkehr."

Zelfs Drs. P had de huidige verloedering in het Wallengebied niet voorzien. Bewoners klagen over wildplassers en wildpoepers, hoerenlopers worden bij het verlaten van de peeskamer met gejoel en gejuich begroet, vrouwen achter het raam zijn het mikpunt van spot en handhavers smeken om bewapening.

In de luwte van deze gekte speelt nog een merkwaardig conflict op het Oudekerksplein, namelijk dat over het rode raam in de Oude Kerk. In de Heilig Grafkapel is eind vorig jaar een glasvenster geplaatst van de Italiaanse kunstenaar Giorgio Andreotta Calò. Het glas in lood zet de kleine ruimte in een rood schijnsel dat honderd meter verderop de zinnen prikkelt, maar hier de geest kalmeert.

Niet alle geesten trouwens. De aankondiging van de komst van het kunstwerk zorgde voor grote opwinding bij erfgoedbeschermers die meteen overgingen op de op-een-na-oudste-beweging ter wereld: het aantekenen van bezwaar.

Dat leidde tot een verbeten strijd die tot op de dag van vandaag voortduurt, inclusief anonieme bedreigingen en zelfs een bommelding. Het gaat in de kern om een strijd tussen rekkelijken en precie­zen.

De laatste groep wil dat alles blijft zoals het was, ­zeker waar het gaat om de Oude Kerk, het oudste gebouw van de stad. De rekkelijken vinden dat ook de huidige tijd zijn tand­afdruk mag achterlaten in een monu­ment, zolang dat maar met zorg en respect gebeurt.

Daar kan verschillend over worden gedacht. De rekkelijken hebben tot nog toe het juridische gelijk aan hun zijde gekregen. Het kenmerkt de preciezen, in deze kwestie verenigd in de Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad, dat zij zich niet gewonnen wensen te geven. Elk verworpen bezwaar leidt tot een nieuwe procedure. Het gedoe om het rode raam kostte de Oude Kerk tot nog toe 40.000 euro, en de meter loopt door.

Dat geld had beter kunnen worden besteed, maar ronduit ergerlijk is de stemmingmakerij van de vrienden. Die schermen bij voorbeeld met een negatief oordeel van de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed, maar wie het advies leest, ziet dat de rijksdienst zeker kritische kanttekeningen plaatst, maar feitelijk groen licht geeft voor het kunstwerk. Als het in hun kraam te pas komt, kunnen die preciezen nog flink rekkelijk zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden