null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Verbazingwekkend dat iedereen apathisch in de file blijft staan

PlusErik Jan Harmens

Vanbuiten ben ik timide. Vanbinnen broeit er van alles, maar dat komt er niet uit. Mijn schijnbare kalmte is op een gegeven moment niet meer vol te houden. Op een gegeven moment klontert alles in mij samen als duizend toffees.

Aan het begin van de film Falling Down van regisseur Joel Schumacher staat een man in de file. Het is bloedheet in Los Angeles, er wordt getoeterd, er vliegt een vlieg, alle mensen zijn zo lelijk en hij trekt het gewoon niet meer. Daarom stapt hij uit en loopt hij weg van zijn auto, weg van de ringweg. Zijn medeweggebruikers zijn verbijsterd. Dat dat überhaupt kán, weglopen van een file.

Als je erover nadenkt, is het verbazingwekkender dat iedereen die in de file staat apathisch in die file blijft staan. We wachten ook rustig op onze beurt in de rij voor de kassa, duwen de klant voor ons niet weg, spuwen ’m niet in zijn nek. We drukken geen kussen op het gezicht van onze geliefde, terwijl we daar elke nacht opnieuw toe in staat zijn. Er zijn zoveel dingen die we kunnen doen, maar niet doen.

Zodra de man in Falling Down uit het zicht van de ringweg is, maakt hij geen onderdeel meer uit van waar hij zich van heeft losgemaakt. De rest van de film balanceert hij op de dunne lijn tussen redelijkheid en rage. Als de uitbater van een supermarkt een woekerprijs rekent voor een simpel blikje frisdrank, knapt er iets in ’m. Het metertje binnen in hem ging van leeg naar vol en is nu in het rood uitgeslagen.

Pas kreeg ik een oproepkaart in de bus om bloed te geven en ik had toevallig tijd over, dus stapte ik monter in de auto: hup, naar de bloedbank. Auto geparkeerd, alle coronachecklijsten ingevuld, waarna de vrouw achter de balie zei: “U bent te vroeg mijnheer.” Te vroeg, te vroeg? zei ik, waarna ik werd gewezen op de datum op de oproepkaart, die twee dagen in de toekomst verwijderd lag van het toenmalige heden. Helemaal niet gezien, zei ik naar waarheid. Ik zal er voortaan op letten, maar ik voel me goed en ik ben er nu toch, dus doen we het voor één keertje 48 uur te vroeg. Kom maar op met die naald.

Maar zo werkte dat niet, ik kon gaan. “U mag wel een kopje koffie nemen,” zei ze nog, wijzend naar een thermoskan met drukknop.

De man in Falling Down slaat met een honkbalknuppel de inboedel van de supermarkt aan gruzelementen. Het ging niet om de woekerprijs voor een blikje frisdrank, maar om iets groters. Ik schudde ik mijn hoofd. Ik had vijfenhalf liter bloed door mijn aderen stromen en het kookte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden