Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Vera Bergkamp is het zoveelste pratende D66-Ikeameubel

PlusTheodor Holman

Ik hoopte dat Khadija Arib weer een termijn de Tweede Kamer mocht voorzitten. Arib was een van de eerste vrouwen die ik pakweg 25 jaar geleden voor de televisie – bij AT5 – mocht interviewen. Ik zag een sterke, slimme, warme vrouw die door haar attitude respect afdwong. Ze vertelde over het zware leven dat ze in Marokko achter de rug had, wat haar een groot gevoel voor politiek engagement had gegeven.

Ik volgde haar en mijn respect groeide. Toen zij een aantal jaren geleden voorzitter van de Tweede Kamer werd, voelde ik dat als een vorm van rechtvaardigheid. Een bekroning als beloning. Dit was de juiste vrouw op de juiste plaats.

Gisteren werd zij weggestemd. Onbegrijpelijk, maar het wegstemmen van haar staat op dit moment symbool voor de onbegrijpelijkheid van de politiek waarin rechtvaardigheid bestaat uit rubber, slijm, dreiging en hypocrisie. De Nederlandse democratie is duidelijk tegen een boom gereden en lijkt total loss.

Khadija Arib zat in de riemen, deed niks fout, maar de bestuurder dacht dat hij in een botsautootje zat. Arib is daarvan het slachtoffer geworden. De bestuurder stapt breed lachend uit. De Nederlandse politiek is momenteel een ruggengraatloze aal in de bekende pot met snot.

Dat Arib de Kamer niet meer voorzit en dat – dankzij een partijtje machtspolitiek – iemand anders werd gekozen, is in feite pijnlijk. De voorzittersverkiezing ging niet over betrokkenheid en kwaliteit en de uitkomst was het resultaat van dubieuze handel: Vera Bergkamp in ruil voor een leugen.

Vera Bergkamp. Ik hoorde haar gisteren reclame maken voor zichzelf. Niet zo fraai als Martin Bosma van de PVV, de beste redenaar van de Tweede Kamer, en niet zo empathisch, intelligent en verstandig als Arib, maar het was… gewoon. Het zoveelste pratende D66-Ikeameubel. De persoonlijkheid van een glas lauwe melk. Een poppetje, niet in de seksistische betekenis, maar in de politieke.

Tja, en nu moet er nog een functie gevonden worden voor Pieter Omtzigt, de niet te vangen vlo in de formatie. Hij is nog steeds overspannen. Ik raad hem aan pas weer te ontspannen als de tien punten van zijn ‘sociaal contract’ die hij op de deur van de Tweede Kamer heeft gespijkerd, zijn geaccepteerd.

Als de informateur aan Mark Rutte vraagt: ‘Wat wil je?’ hoeft Mark alleen maar het laatste hoofdstuk uit Omtzigts boek te scheuren en te overhandigen.

En dan Arib burgemeester van Amsterdam maken.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden