Beeld Artur Krynicki

Veilig idee, een blusser bij de hand

PlusFemke van der Laan

Het is herfstvakantie. Ik sta in de bouwmarkt, in de rij voor de kassa. Voor mijn voeten staat mijn mandje, naast me het mandje van de oudste. We moesten er allebei een. In de hare liggen twee verfrollers, twee kwasten, een verfbakje en verf – een emmer gebroken wit. In de mijne alleen een zakje pluggen. Honderd stuks. We klussen.

De oudste is teruggelopen. Ze ging nog even kijken. Bij de vloerdelen, zei ze, maar uiteindelijk sloeg ze eerder af, bij het gangpad met kranen. Of met kraanonderdelen. Het is niet goed te zien vanaf waar ik sta.

Ik duw het mandje van de oudste naar voren. Daarna geef ik de mijne een zetje met mijn voet. Het zakje met pluggen glijdt over de bodem. Ik vraag me af hoe vaak ik al zakjes met pluggen heb gekocht. Zakjes met honderd pluggen. Hoe vaak ik dacht dat ik nu voor de rest van mijn leven genoeg pluggen had.

Vaak.

Ik bedenk hoe het eruit zou zien als ik ze allemaal gebruikt had. In de huizen waar ik woonde. Honderden gaatjes in de muren.

Ik liet geen gaten achter. Ik raakte de pluggen kwijt.

Ze vindt het fijn hier, in de bouwmarkt, zei de oudste net. Ik ook. Altijd. Vanwege de orde vooral. Hoe alles op zijn plaats ligt. Gesorteerd. Op soort. Op materiaal. Op grootte. De korte pluggen bij de korte pluggen, de lange pluggen bij de lange pluggen. Vindbaar. Als overzichtelijkheid een geur had, dan rook het naar bouwmarkt. Naar hout en metaal. Naar automaatkoffie. En naar klanten die weten wat ze doen.

Ik duw de mandjes weer naar voren. Eerst de hare, dan de mijne. We zijn bijna aan de beurt. Als ik achteromkijk, zie ik de oudste op de terugweg. Ze kijkt steeds opzij, de gangpaden in. Haar hoofd gaat af en toe een beetje achterover, alsof ze ruikt. Ze is al bij het gangpad met rechts de buitenbeits en aan de andere kant de tubes met plamuur, om gaatjes te dichten. In haar handen draagt ze iets roods. Als ze dichterbij komt, zie ik dat het een brandblusser is. Een kleintje. Hij zou zo in haar schooltas passen. Na de herfstvakantie.

Ik wijs. “Waar is dat voor?”

“Voor brand.”

Ik frons.

“Dat vind ik een veilig idee.”

Ik knik. Dat is het misschien ook wel. De oudste legt de brandblusser in het mandje. Naast de pluggen. Ik kijk naar de gaatjes waarmee de blusser aan de muur kan worden bevestigd. Het zijn er twee. Dan heb ik nog achtennegentig pluggen over.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden