Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Vannacht mocht ik de eerste mug van het seizoen verwelkomen

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Sinds de komst van het Saharazand, er rijden nog auto’s rond met dat zand op het koetswerk, zijn ook de muggen weer actief.

Vannacht mocht ik Mug 1 verwelkomen, de eerste mug van het seizoen, de beaujolais primeur van de muggen, zeg maar. Meteen weer dat onuitstaanbare gezoem rond het hoofd.

Op een gegeven moment wilde Mug 1 mijn neus in. Ik gaf mezelf in halfslaap een geweldige optater. In de badkamerspiegel zag ik vervolgens niets in mijn gezicht dat op een geplette mug leek.

Wel zag ik in de vensterbank twee kleine flacons anti-insectenspray staan (tot 8 uur werkzaam).

Ik deed wat ik al heel lang niet meer had gedaan. Licht aan en op jacht. Omdat het nooit één mug is die je het leven zuur maakt. Soms duurt het even, maar dan hoor je wéér gezoem. Komt broerlief zijn zus wreken. En als je dan die mug dan weer… nou ja, l’histoire se répète.

In de krant las ik dat de keizer Domitianus bekendstond als een groot vliegendoder. Elke dag joeg hij urenlang op vliegen, om ze met een scherpe pen te spietsen.

Een reputatie als muggendoder heb ik nog niet. Bovendien gebruikte ik een boek. In dit geval de roman Uit de eerste hand, van Martin Amis. (Met een boek werkt het heel goed, er is bijna geen ontsnappen aan voor de mug. Mug opsporen, erbij gaan staan, boek tot tien centimeter brengen. Wachten. En ineens razendsnel toeslaan.)

Maar de mug liet zich niet meer zien.

Ik legde het boek terug op het nachtkastje, spoot wat anti-insectenspray op mijn gezicht en armen en dacht aan vervlogen tijden.

Ik heb ooit ergens een spuitbus gekocht. Een rode spuitbus. Je diende met een korte stoot in de bovenhoeken van de kamer wat van de spray te spuiten en je was van de muggen af.

Het werkte heel goed want die zomer, ik woonde nog in de Laurierstraat, ben ik verder muggenvrij doorgekomen. De twee planten, als stekjes meegenomen uit de tuin van mijn ouders in D., deden het die zomer minder goed, hoewel ik ze geregeld water gaf.

Later in mijn leven ben ik nog op zoek gegaan naar die spuitbussen, maar ik kon ze niet meer vinden (ik had er geen foto van gemaakt omdat ik geen fototoestel bezat, nooit een gehad ook, en de mobiele telefoon was nog iets uit een sciencefictionfilm). Waarschijnlijker is dat ze uit de handel zijn genomen, verboden, want met te giftige substanties gevuld.

Ik ben nog een keer bijna van mijn stokje gegaan toen ik net even wat langer de spuitbusknop ingehouden hield en ik geen deur of raam open had staan. (Net even steviger de schroef van een Ikeameubel vastdraaien zodat je of de schroef lam draait, of de spaanplaat onherstelbaar vernielt.)

Ik weet ook nog dat de tekening van een mug op de spuitbus de gemeenste tekening van een mug was die ik ooit had gezien. Oorlogszuchtig en tot de tanden bewapend.

Mug 1, intussen, had zich ergens verscholen, of was aan het rondbazuinen dat het lekker prikken was op mijn adres.

De muren en het plafond zijn vooralsnog vrij van de Saharazandkleurige vlekken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden