Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Vanavond zijn de bendes alweer in de wijk. Allemaal messen van Action in de broekband

PlusTheodor Holman

Weer een jongen doodgestoken. 15 jaar. In Rotterdam. We slaken maar weer eens een zucht van onmacht en een zucht van wanhoop.

Een groot godverdomme moet door Rotterdam donderen.

Niet dat het veel zin heeft.

Vanavond zijn de bendes alweer in de wijk. Allemaal messen van Bol.com, Blokker of Action in de broekband. Moeder heeft nog gezegd: “Blijf thuis!” Maar moeder heeft niks meer te zeggen tegen de stadsninja’s. En vader is er niet. Ik weet wel waar die is, maar dat zeg ik niet.

Buurthuizen, Cruyff Courts, gezinsondersteuning, het heeft allemaal geen zin, al leg je de hele stad vol goede bedoelingen.

Ik begrijp het wel.

Goede bedoelingen zijn domweg niet spannend genoeg. Echt vechten, met echte messen, met echte slachtoffers, met echte dreiging, met echte politie, om echt geld, is echt avontuur.

En echt avontuur stinkt altijd naar de dood. Echt avontuur spuit adrenaline in je kop. Het ware leven is daarom ook aantrekkelijker dan een leven op school, waar je alleen een voldoende kan halen voor het vak mislukking. Natuurlijk, ze willen wel een Memphis zijn of een andere rapper, maar als je daarin werkelijk iets wenst te bereiken moet je een leven leiden dat niet avontuurlijk is.

Doodsgevaar is de grootste verleider van jeugd. Oorlog is onweerstaanbaar, al is het een buurtoorlog.

Wedden dat die ruzie waarbij die jongen is neergestoken nergens over ging? Misschien was het een scheldpartij en voelde de één zich vernederd.

Wat heb je eigenlijk geleefd als je vijftien bent?

Ja, het was echt, de bedreigingen, de scheldpartijen, het geld en de gevechten, maar het was tegelijkertijd nep. Want hoe raar het misschien ook klinkt, je bent nog niet eens in staat om echt te leven op je vijftiende. Daarom moet je ook spelen.

Ergens bevindt zich ook een moordenaar.

Met z’n bebloede mesje.

Met z’n Louis Vuittontasje om z’n schoudertje.

Voelt hij zich schuldig? Weet hij dat hij mettertijd toch opgepakt zal worden? Vermoedt hij dat de familie van de vermoorde op wraak zal zinnen en op hem zal jagen?

Het muizenrad van de misdaad. Kom er maar eens uit.

Dat is dan weer echt.

Dus het duurt niet lang meer of we horen: politie reanimeert tevergeefs een jongen die is neergeschoten.

Dan slaken we weer een zucht van onmacht en van wanhoop. En dan horen we weer een groot godverdomme door Rotterdam donderen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden