Plus Column

Vanavond eten we engelenkots

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Mijn vrouw belt dat ze wat later is en vraagt of ik wil ­koken.

Iets simpels. Iets makkelijks.

Ze zegt het en lacht, omdat ze dondersgoed weet dat de tegenover­gestelden van makkelijk en simpel niet in mijn culinaire woordenboek staan.

Ik mag dan wel een volwassen man van achtendertig en een half zijn, maar in de keuken blijf ik een kind. Ik breek een ei als een kind, ik schil een mango als een kind en ik snijd een ui als een kind. De keuken is mijn Fontein van de Eeuwige Jeugd. Als ik een oven en gaspitten zie, ben ik opeens dertig jaar jonger.

Mijn zoon ligt op de bank. Hij is kapot. Soms wil ik zijn school opbellen om te zeggen dat hij nooit meer komt.

Hij kijkt naar een aflevering van Winnie de Poeh. ­Konijn stoort zich aan het gespring van Teigetje en wil maar al te graag van hem af komen.

Hij bedenkt een plan.

Konijn, Knorretje en Winnie gaan naar het bos en verstoppen zich voor Teigetje. Konijn hoopt dat Teigetje verdwaalt zonder zijn vrienden, en dat hij hem dan nooit meer hoeft te zien springen.

Maar uiteindelijk zijn het Konijn en zijn vrienden die verdwalen en ­zodoende kan Teigetje de held van de dag worden. Hij springt met alle liefde voor zijn vrienden in de bres. ­Konijn wordt gered door dat wat hij begon te haten.

Ik weet niet precies wat voor wijze les kinderen uit deze aflevering kunnen halen, maar ik vind het prachtig. De verlossing zit verstopt in dat wat je veracht.

Ik kijk in de koelkast en zie twee potten Chicken ­Tonight Hawaï staan. En tussen de koffiemelk en de sambal ligt een pak kipfiletblokjes. Laffer gaat vleeseten niet worden. Ik heb de kip niet geslacht en ik hoef de kip ook niet meer te snijden. In feite hoef ik het vlees niet eens met mijn vingers aan te raken. Er kleeft geen bloed aan mijn handen.

De leeuw heeft de bizon gevangen, de leeuw heeft de bizon opengereten en ik ben ­alleen maar de hyena die langsloopt en van de situatie gebruikmaakt. Ik moord niet, ik rijt niets open, nee, ik ben beschaafd.

Kijk mij eens, ik eet mijn bizonblokjes met mes en vork.

Op de televisie is het hard aan het waaien. Winnie en Knorretje worden door de wind meegenomen en belanden bij Uil thuis. Uil woont in een hoge boom. Men heeft het vaak over hoe intelligent uilen zijn, maar ­uilen weten kennelijk dus niet dat hoge bomen veel wind vangen.

De boom valt om en het huis van Uil ook. Iedereen helpt mee een nieuw huis voor uil te zoeken. Uil vind het allemaal hartverwarmend. Voor even is het 360 graden in zijn hart.

Mijn vrouw komt thuis. Ze hangt haar jas op aan de ­kachel in de gang en haalt twee keer diep adem. Ze zegt dat het lekker ruikt. Daarna kijkt ze in de pannen.

In de ene pan zit pandanrijst en in de andere pan zit een liter Chicken Tonight. In mijn studententijd noemde ik het engelenkots.

"Het ziet er heerlijk simpel uit, schat," zegt ze.

Fijn.

Buiten is het windstil.

Deze uil hoeft vandaag geen nieuw huis te zoeken.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden