Plus Column

Vanaf nu is Pikachu zijn poppetje

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

In het Oosterpark komt een joch van een jaar of tien ­enthousiast op me aflopen. Armen in de lucht, in een hand zijn smartphone. Ik kijk nog achter me om te zien of daar zijn moeder staat, maar afgezien van een clubje drinkende daklozen is er niemand.

"Ik ben net begonnen en ik heb nu al Pikachu gevangen!" zegt de jongen blij.

"Wauw, dat is echt heel goed," antwoord ik. Ik lach, maar eigenlijk baal ik dat ik het spel niet ook op mijn ­telefoon heb. Het spel waar iedereen op deze aardbol het al weken heeft over heeft, en waar ik nu dus niet over mee kan praten om ik zo nodig niet met elke rage wilde meedoen.

Het doet me denken aan de basisschool, toen iedereen druk was met het verzorgen van zijn Tamagotchi, behalve ik. Mijn ouders vonden het Japanse computer-ei te duur, en dat was het waarschijnlijk ook, maar toch haatte ik ze erom.

De jongen in het park is met een vriendje en zijn broertje op Pokémonjacht. En ze zijn zo enthousiast over hun vangst dat ze door elkaar van alles aan me ­proberen te vertellen.

Het ging ongeveer zo: ze kwamen in het park en startten het nieuwe account - het oude was gecrasht - van Pokémon Go. Ze mochten meteen een poppetje kiezen. De standaard keuze is ­Bulbasaur, Squirtle of Charmander, maar de jongens hadden via via op het schoolplein gehoord dat je ook ­Pikachu kunt krijgen als je meteen wegloopt. Dus dat ­deden ze.

Ze waren net ter hoogte van de muziekkoepel toen de telefoon van de jongen flink begon te trillen. Ineens kwam de koddige, gele Pikachu in beeld. De jongen ­aarzelde geen moment en ving hem. Vanaf nu is Pikachu zijn poppetje.

"Goed he?" zegt de jongen nog eens.
"Zeker," zeg ik. "En hebben jullie nog meer gevangen?"
"Nee, ik wil bij de vijver kijken, daar zijn er nog meer, denk ik."
"Ja, waterpokémons!" zegt zijn broertje.
"O leuk, mag ik dan mee? Dan kan ik alvast wat leren voor als ik 't spel zelf ook neem," zeg ik.

Het vriendje van de broertjes kijkt me wantrouwend aan.
"We mogen niet met vreemden praten," zegt hij.
"Dat snap ik," zeg ik. "Maar mogen jullie dan wel hier in het park spelen?"
De jongen kijkt betrapt.
"Doe maar voorzichtig," zeg ik. "En pak ze!"

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden