Tinkebell Beeld Artur Krynicki
TinkebellBeeld Artur Krynicki

Vanaf nu is je titel ‘slachtoffer’

PlusTinkebell

Jean de Mal wist de omstandigheid, zo vond hij zelf, heel goed te duiden: ‘Ze heeft 100 procent de genen van haar vader! Vroeger kregen mensen zoals zij een tehuis en af en toe een spuitje om tot rust te komen als ze het weer te wild in het kopje kregen. Tegenwoordig krijgen ze een podium en verheven we het tot kunst.’

Op zich niet vreemd dat deze ‘Jean’ – vermoedelijk niet zijn echte naam – zo zeker van zijn zaak was. Het internet voorzag hem van vele bevestigende berichten. Het is ook geen hogere wiskunde dat wanneer iemand ernstig is mishandeld in zijn of haar jeugd, dit gegarandeerd tot gevolg heeft dat die persoon later een gevaar voor de samenleving wordt.

Daarom snapten Jean en zijn vrienden die ook allemaal expert waren, werkelijk niks van de RTL4-redactie: ‘Hoe kan het toch dat niemand haar optreden heeft tegengehouden, je ziet toch dat het hier een totaal gestoorde kunstenaar betreft? Ze heeft zelfs een tas van haar eigen kat gemaakt en dat is altijd een voorteken, want mensen die tassen van dierenhuid maken, die gaan later lampenkappen van mensen maken. Heeft Humberto Tan niet eerst op Wikipedia gekeken voor hij die gevaarlijke gek uitnodigde in zijn studio? Sowieso, wijven die gaan huilen over hun jeugd, die wil je niet op tv. Die zijn verknipt!’

Inderdaad. Afgelopen zondag was ik te gast in het televisieprogramma van Humberto Tan. De aanleiding waren de columns die ik eerder schreef over de verontrustende stijging van kindermishandeling tijdens de pandemie. Ik verwees hierin naar mijn eigen jeugd die door toedoen van mijn vader zeer onveilig is geweest.

Mijn mailbox ontplofte. Niet alleen talkshows, maar ook politici en belangenorganisaties benaderden me. Omdat het zo belangrijk is dat ervaringen zoals de mijne zo veel mogelijk gedeeld worden. Alleen wanneer invoelbaar wordt wat kindermishandeling inhoudt en hoe zich dat kan ontwikkelen, kun je er met zijn allen iets tegen doen.

Maar verdrietig genoeg kreeg ik ook heel veel reacties van mensen met een vergelijkbare geschiedenis. Veel van hen schreven: ‘Heel fijn en belangrijk dat jij hierover schrijft en praat, maar ik durf niet. Dus vertel alsjeblieft aan niemand dat ik je heb gemaild.’

En dat begrijp ik. Want wie uit de kast durft te komen als (voormalig) lijdend voorwerp, vindt zichzelf vervolgens terug in de positie van melaatse. Iedereen vindt het heel erg, maar nu je een enge ziekte hebt, plaatst men je liever buiten de stadsmuren. Voor de zekerheid.

In stilte graag. Dus geen geklaag.

En sorry. Nee, je bent nu geen succesvol kunstenaar, schrijver, politicus, econoom, docent of whatever meer. Vanaf nu is je titel ‘slachtoffer’.

En de maatschappij zich maar afvragen waarom het zo stil blijft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden