Plus

Van oude tasjes en het milieu

Thomas Acda Beeld Wolff

Een grijze man stampt de ­Albert Heijn binnen. In zijn hand alleen nog de hengsels van de plastic tas die ik hem zojuist onder protest zag aanschaffen.

"Dus de heer Heijn laat mij wel voor 55 euro 17 aan boodschappen aanschaffen, maar om die te vervoeren van zijn etablissement naar mijn huis moet ik nog eens 15 cent betalen." Het was een rustig protest. Meer een conclusie.

Het vermoeide meisje achter de kassa, dat elke zin inzake boodschappen dan wel hun vervoermiddelen al honderd keer gehoord moet hebben, kijkt niet op of om en scant alweer een volgende klant richting persoonlijk faillissement.

De grijze man had tegelijk met mij zijn spullen bijeengeraapt, ik in een meegebrachte oude tas. Mijn vrouw doet aan het milieu en staat als een kampbewaarder die bijklust als dealer van oude tasjes bij de deur zodra ik boodschappen dreig te gaan te doen. Ik ben het met haar eens, maar vind wel dat het milieu redden op deze manier iets ongezelligs krijgt.

Nu ben ik blij. Mijn tas hangt nog zwaar aan mijn hand, terwijl de zijne kennelijk de gehele inhoud op straat heeft laten ­vallen. Alleen de hengsels heeft hij nog in zijn hand. Nu is hij woedend.

Zijn donder donkerende ogen vinden de nietsvermoedende filiaalchef, die net even trots staat te genieten van zijn nieuwe ­portret bij de starthekjes . Grijze man is met twee stampende passen naast hem.

"Als ik dan toch moet betalen voor een tas, wil ik wel dat ze daadwerkelijk de spullen in zich kunnen houden!" Hij zwaait met de treurige plastic hengsels die een wanhopige imitatie van een tasje proberen. Hij gaat slaan, lijkt het.

Ik tik de grijze man aan. Ik ga hem gelijk geven. Geleerd van een rechercheur. Dat ontwapent de woede; er is steun. En passant red ik de jonge chef van de hengseldood.

Grijze man draait zich ziedend om: "Wat?" Hij ziet eruit alsof hij nu eerst mij gaat omleggen.

Chef knikt dat hij dat een veel beter idee vindt dat 's mans eerste plan.

Hè, ik kwam jou redden! Met je watersnor!

Grijze man herkent me. Niet van tv. Daar speel ik tegenwoordig een rol als mezelf waarin ik mij nooit heb herkend. We ­wonen in dezelfde straat.

"Buurman..." zegt ie.

"Zal ik even helpen opruimen?" vraag ik.

"Graag."

Terwijl we rapen, scheldt hij Albert Heijn verrot. Want het is natuurlijk allemaal zijn schuld. Niet omdat hij zelf veel te veel in die tas heeft willen proppen. Ik snap dat.

Is iets Amsterdams, zei mijn moeder altijd. Die kwam uit Bussum.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.