Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Vader schoot met scherp op kerstbomen

PlusMaarten Moll

Om de hoek van het flatgebouw verschijnt een monster. Even blijft het in het duister staan, en dan komt het mijn kant op. Bep, die aan een kerstboom aan het snuffelen was, begint te grommen.

Een paar seconden later, verlicht door een straatlantaarn, blijkt het een man te zijn met een kerstboom over zijn schouder.

“Nou, ik ben niet de eerste,” zegt de man, en hij werpt de boom vanaf zijn schouder op de kerstboom die al naast de vuilcontainer ligt.

“Zijn ze gezellig met z’n tweetjes,” zegt hij.

De man klopt naalden van zijn schouder.

“Blij dat ik er vanaf ben.”

Hij geeft de boom een zachte trap.

“Geen goede boom?” zeg ik.

“Ach, man, die naalden. Hebt u daar geen last van, van die naalden?”

“Nou, ik geloof…”

“Overal naalden,” zei de man. “Echt overal. Ik werd er gek van.”

“Met stoffer en blik kom je toch…”

“In de pindakaas. Kun je het je voorstellen? Draai je de deksel van de pindakaas: naalden. Op de wc: naalden. Ik werd gisterochtend wakker, het eerste wat ik voel: een naald in mijn mond.”

Bep plast over de bomen.

“Ik zal je wat vertellen, luister. Mag je gerust weten. Ik heb het niet zo op kerstbomen. Komt door mijn vader. Mijn vader schoot op kerstbomen.”

“Uw vader schoot op kerstbomen?”

“Ja, met scherp.”

“Hoe dat zo?” vraag ik.

“Tropenkolder. Hij heeft in Nederlands-Indië ­gediend. Toen ik een jaar of negen, tien was, schoot hij de piek van de boom. En een paar jaar later nog een keer. Twee jaar geleden, god mag weten waar hij dat pistool vandaan had, voor de laatste keer. Maar toen miste hij de piek. Zat er wel een gat in de trouwfoto die aan de muur hing.”

De man stampt met zijn voeten

Het regent dennennaalden.

“Ik ben Kleinduimpje,” zegt de man. “Je kunt zo een spoor van dennennaalden volgen tot mijn huis.”

Hij zoekt in de zakken van zijn jas.

“Hij ging ook weleens met vlees gooien als ie het op zijn heupen kreeg, die ouwe. En altijd met kerst, alleen met kerst. Da’s een raar gezicht hoor, van die druipende lappen rosbief in de boom.”

Hij haalt iets uit zijn jaszak. Een piek, in twee stukken.

“Hebt u ook op de boom geschoten?” vraag ik, net iets te enthousiast.

De man kijkt me met een droef gezicht aan.

“Nee, gewoon een ongelukje. Het was best een dure… van mijn vrouw gekregen.”

Hij gooit de stukken in de vuilcontainer.

Kijkt nog even naar de kerstbomen, geeft Bep een aai.

Dan steekt hij zijn hand op.

“Ik ga maar weer eens op huis aan, stofzuigen.” 

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden