Lezersbrieven

Uw herinneringen aan Van der Laan: Wat is die man lief

Terwijl de stad treurt om het overlijden van Eberhard van der Laan, delen lezers hun herinneringen aan en anekdotes over de geliefde burgemeester. Wilt u ook uw verhaal over en/of foto met Van der Laan delen? Mail hem in maximaal 300 woorden naar vanderlaan@parool.nl, ovv van uw volledige naam en woonplaats.

Foto uit 2016: Eberhard van der Laan met stadsgidsen van de Regenboog. Beeld Amaury Miller

9 oktober 2017, 11:35

De Gay Pride naar Katwijk

We waren oude klasgenoten van de middelbare school. Eberhard woonde in Rijnsburg en ik in Katwijk. Op weg naar school fietste ik bij hem langs en dan gingen we samen naar Leiden. Het contact is altijd een beetje gebleven en zo om de paar jaar zagen we elkaar.

De laatste keer vertelde hij dat hij als bekende oud-dorpsgenoot een paar jaar geleden werd uitgenodigd om het bloemencorso te openen. De burgemeester van Katwijk zei dat ze in Rijnsburg ooit de wijsgeer Spinoza onderdak hebben gegeven (het Spinozahuisje staat er nog steeds) nadat hij niet meer welkom was in Amsterdam, omdat zijn ideeën te vooruitstrevend waren.

"Eigenlijk", zo zei de burgemeester van Katwijk, "zijn wij dus liberaler en vooruitstrevender dan Amsterdam".

Van der Laan antwoordde toen: "dan nodig ik u uit om dat te bewijzen en volgend jaar de Gay Pride-parade op de Boulevard van Katwijk te houden."
Machiel van der Schoot

9 oktober 2017, 11:29

De Spelen naar Amsterdam

Medio november 2015 reisde burgemeester Eberhard van der Laan samen met premier Rutte en de minister van Economische Zaken voor een handelsmissie naar Japan.

In het gevolg van Van der Laan ondermeer een groep van 25 professoren en lectoren op het brede terrein van Sportwetenschap. Deze groep was vooral gericht op verkennen van de samenwerkingsmogelijkheden met Japanse universiteiten en onderzoeksinstellingen.

Doordat Tokio in 2020 de gaststad is voor de Olympische Spelen is Japan het mecca voor de sportontwikkelingen de komende jaren. Burgemeester Van der Laan stond bekend om zijn sporthart. Naast voetbal en Ajax liep bij altijd warm voor de olympisch gedachte.

Ook droomde Van der Laan om Amsterdam ooit weer deze Spelen te laten organiseren. Hoe mooi zou het zijn om de Spelen 100 jaar na 1928 deze weer te laten terugkomen naar Amsterdamse bodem. Niet alleen voor de sport maar ook vooral voor het maatschappelijke impact.

De zichtbaarheid van Nederland in het buitenland zou een mooie oppimper krijgen. Hoe teleurgesteld was hij toen het kabinet Rutte II in 2012 de olympische ambitie van Amsterdam met haar regeerakkoord in de koelkast zette. De recessie bleek volgens het kabinet toen geen goed moment voor een discussie over een grootschalig investeringsprogramma dat een dergelijk evenement met zich meebrengt.

Toch was Van der Laan een overtuigd pleitbezorger van de meerwaarde van de olympische ambitie en hij pakte vaak zijn kans om zijn pleitdooi kracht bij te zetten. Zo ook tijdens de Japan-missie.

Tijdens het traditionele trade dinner nam burgermeester Van der Laan het woord om minister Kamp - over de hoofden van de Japanse genodigden - nationale politiek te bedrijven en minister Kamp te verlokken om de Nederlandse olympische ambitie weer uit de koelkast te halen.

Het leidde ook in Nederland weer tot krantenkoppen. De charmante en ontwapende wijze waarop de burgervader dit probeerde staat mij in herinnering gebeiteld.
Henk Meijer, Den Haag

Deze persoonlijke video-opname getuigt van deze gebeurtenis:

8 oktober 2017, 15:39

Doelpunt!

Het is juni 1998 en de traditionele voetbalwedstrijd tussen raadsleden en ambtenaren vindt plaats in de Amsterdam Arena. Van der Laan is al enige maanden geen lid meer van de Gemeenteraad maar dit potje voetbal laat hij zich niet ontzeggen.

Als vanzelfsprekend neemt hij in de kleedkamer de aanvoerdersrol op zich en met een ferme handdruk stelt hij zich aan mij, nieuwbakken raadslid, voor. Zoals gebruikelijk is het raadsteam kansloos en de achterstand loopt gestadig op.

De conditie van Eberhard is matig maar techniek en inzicht zijn op orde. Dit blijkt in de tweede helft. We mogen een vrije schop nemen iets buiten de zestien en Eberhard zet zich achter de bal. Kijkt naar de muur, kijkt naar de bal. Neemt een aanloop en krult de bal ala David Beckham in de rechterbovenhoek. De doelman volstrekt kansloos latend.

Eberhard van der Laan, de enige burgemeester die ooit echt scoorde in de Arena. Of mooier en dankzij hem, in de Johan Cruijff Arena.
Hans Bakker, Amsterdam

In 1998 in de Arena Beeld -

8 oktober 2017, 15:37

Oranje makkelijker dan Ajax

Ik zat met een vriendin bij Schiller op terras, we spraken over hoe fijn de afgelopen koninginnedag was geweest zonder grote feesten op het museumplein. De burgemeester had de feesten net naar de rand van de stad laten verhuizen en de stad was weer van de Amsterdammers geweest.

Terwijl we het hier over hadden kwam niemand minder dan burgemeester Van der Laan naar buiten lopen om een sigaretje te roken. We konden het niet laten en spraken hem aan. Hij moest verschrikkelijk lachen en we hadden een gezellig gesprek over evenementen in de stad.

Volgens de burgemeester waren huldiging van Oranje makkelijker, dan van Ajax, omdat bij Oranje meer vrouwen meevieren en de mannen zich dan beter gedragen.

Toen zijn sigaret op was namen we afscheid. Hij ging Schiller weer in en wij bleven achter, trots op onze burgemeester.
Femke Diercks, Amsterdam

8 oktober 2017, 15:35

Goed voor ze zorgen

In 2016 vond in Den Bosch het Jeroen Boschjaar plaats en mijn moeder had daar als vrijwilliger een rol als gastvrouw. Zij sprak daar even met Eberhard tijdens zijn bezoek aan de tentoonstelling en vertelde dat haar beide zoons in Amsterdam wonen.

Daarop antwoordde hij dat hij goed voor ze zou zorgen. Vaarwel, lieve burgervader. Veel dank voor uw goede zorgen!
Pieter en Hugo Berkhout, Amsterdam

8 oktober 2017, 15:33

Een fijne herinnering

Op 26 april 2017 word ik verwacht in de Nieuwe Kerk voor de lintjesregen. Het lintje zal ik ontvangen voor mijn werk als klinisch psycholoog in de oncologie.

Ik weet dat burgemeester Eberhard van der Laan longkanker heeft en ik vraag me af of hij zelf aanwezig zal zijn. Tot mijn genoegen is hij inderdaad zelf aanwezig, al zit zijn linker arm in een mitella, waardoor hij niet zelf de koninklijke onderscheiding kan opspelden.

De burgemeester spreekt álle 27 te onderscheiden Amsterdammers persoonlijk toe. Tot mijn grote verrassing neemt hij daar alle tijd voor. Ook zijn woord gericht tot mij is persoonlijk en getuigt van kennis en betrokkenheid.

Vlak voor de beweging bij het opspelden van de onderscheiding 'Officier in de Orde van Oranje Nassau' door zijn assistent fluistert hij 'Ik weet wat het is…'. Ik antwoord 'Fijn dat u er bent vandaag'. Wat ontdaan hiervan stap ik te snel het podium af om de fotograaf een mooie foto te kunnen laten maken van mij mét de burgemeester.

Later zie ik op de foto dat de burgemeester nog naar mij reikt met zijn rechterarm, waardoor we toch nog samen op de foto staan, alsof hij weet dat een foto ter herinnering toch wel fijn is.
Mecheline van der Linden

8 oktober 2017, 15:31

Kort gesprek

Stadhuis, eind 2013, de Burgemeester snelt de lift in. Ik roep hem toe: Niet weggaan hoor!

Vlak voor het sluiten van de liftdeuren roept hij terug: Ik ga nergens naar toe! Hij heeft woord gehouden.
Erik Wuthrich, Amsterdam

7 oktober 2017, 12:00

Gelijk een kaartje

Eberhard was een lief en goedhartig mens. In het begin dacht ik: een voormalig advocaat, dat zal wel een hardliner zijn, maar die indruk bleek achteraf niet te kloppen.

De burgemeester heeft veel voor daklozen gedaan en ook de stadsnomaden een legale plek gegeven, dat is helemaal zijn verdienste. Hij stuurde me direct een kaartje nadat mijn hond was overleden. Dat tekent zijn betrokkenheid.
Patric Hartwig, voorzitter Daklozenbond

7 oktober 2017, 11:55

Ik viel als een blok voor hem

Wat een mokerslag voor Mokum. Wat een vreselijk gemis. Ineens is heden = verleden = geschiedenis.

Ik heb het voorrecht gehad om onze bijzondere burgemeester regelmatig te ontmoeten. Ik viel als een blok voor deze betrokken, bevlogen, een tikkeltje rebelse, ondeugende, humoristische en krachtige man die ook zijn kwetsbaarheid durfde te tonen.

Een dierbare herinnering die ik mijn hele leven zal koesteren is deze foto. Hij is drie jaar geleden gemaakt toen ik mijn 25-jarig artiestenjubileum vierde in de theaterzaal van de OBA.

Tot mijn grote verrassing zat Eberhard van der Laan met zijn vrouw en drie jongste kinderen op de eerste rij. Mijn hart breekt bij de gedachte dat zij nu zonder hem verder moeten.
Dolly Bellefleur, Amsterdam

Dolly Bellefleur en Eberhard van der Laan. Beeld Eveline Renaud

7 oktober 2017, 11:50

'Die man eet alleen frikandel'

Over een periode van zon 40 jaar heb ik Eberhard van der Laan een paar keer ontmoet. Dit is een van de mooiste herinneringen.

Eberhard was pas burgemeester en kwam op bezoek bij de Wibauttafel, een denktank van de gemeente. Ik kookte regelmatig voor de denktankers.

Er was een strak regime: 6 uur aan tafel en vanaf half 7 tot 8 uur denktanken. Vaak met een gast, zoals in dit geval Eberhard. Het was december en ik had allerlei lekkere stamppotjes gemaakt.

Het was inmiddels bijna 6 uur, de secretaresse van Van der Laan. belde dat hij verlaat was. Ik zei: "Wat jammer, want de stamppotjes worden koud." Waarop zij uitriep: "Stamppotjes?! Ik ga hem nu bellen dat hij echt tempo moet maken want die man eet altijd alleen maar frikandellen."

Eberhard arriveerde al snel, totaal verregend, en heeft zitten smullen. Terwijl er toch echt geen frikandel te bekennen was. De lieverd.
Miki Zeehandelaar, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:49

Heel veel voor mij betekend

Eberhard van der laan heeft veel voor mij betekent. Ik ben ooit geradicaliseerd geweest. Door toedoen van de wijkagent, moeder en de ziekte kanker ben ik ervan teruggekomen en probeer ik nu een bijdrage te leveren om dit urgente probleem aan te pakken.

Eberhard van der Laan speelde hierin een grote rol. Na de aanslagen in Europa heb ik een brief geschreven aan Eberhard van der Laan. In die brief heb ik mijn levensloop beschreven en aangegeven dat ik graag als ervaringsdeskundige een hulp wilde zijn. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een brief terug getekend door de burgemeester zelf. Ik voelde mij gevleid.

Ik voelde mij ook gesterkt om mijn verhaal te vertellen, hoewel ik mij wel zorgen maakte over de reacties op mijn verhaal. Door mijn verhaal te vertellen zou ik te boek komen te staan als ex-radicaal, wat natuurlijk consequenties met zich meebrengt. Uiteindelijk heb ik het gedaan, omdat de burgemeester het belangrijk vond dat dit soort verhalen worden om jongeren te behoeden.

Ik heb toen de mijn verhaal verteld in de Volkskrant na de grote aanslag van 2015 in Parijs. Dat was voor mij het moment dat ik dacht 'ik kan niet meer zwijgen' en ik moet mijn verhaal vertellen.

Ik was het mijn land Nederland verschuldigd nadat ik haar ooit de rug toekeerde. Ik kreeg zoveel mooie reacties op de brief in de Volkskrant. Ook wel een aantal negatieve, maar dat hoort erbij.

Media nodigde mij uit om mijn verhaal op tv te doen. Maar ik was nog schuw in het begin. Eberhard van der laan heeft toen weer een rol gespeeld. Hij vertelde mij dat ik er goed aan heb gedaan dat ik mijn verhaal heb verteld en vervolgens zei hij 'blijf het vertellen Mahmoud', want het is broodnodig in deze tijden. En met zijn hand op mijn schouder zei hij 'je bent een Amsterdammer en hoort erbij.'

Ik mocht bij de première van 'Jihad de voorstelling’ mijn verhaal doen op het podium en ik was best zenuwachtig en de burgemeester heeft mij toen moed ingesproken en tijdens mijn verhaal op het podium ook nog eens aangevuld. Hij vertelde toen het publiek hoe ik in mijn brief mijn deradicaliseringsproces beschreef. Ik dacht alleen maar: wat is die man lief.

Ik heb hem helaas daarna niet meer ontmoet en nadat ik hoorde dat hij ernstig ziek was deed mij dat toch wel veel. Niemand verdient het, maar vooral deze burgervader niet. Het is een mensenmens, duidelijk, meelevend, intrigrerend, welbespraakt, eloquent, volks, Amsterdammer.
Mahmoud Tighadouini, Amsterdam

De brief van Van der Laan aan Mahmoud Tighadouini. Beeld -

7 oktober 2017, 11:33

Bakkebaarden eraf

Een paar jaar geleden gaf Henny Vrienten een intiem zondagmiddagconcert ter presentatie van zijn nieuwe cd in de Melkweg. In de zaal stond naast ons Eberhard van der Laan, in pak en met ambtsketting.

Wij dronken gezellig een drankje met hem en grapten tegen hem dat hij zich op zondagen best casual door de stad mocht bewegen. Even later stapte hij het podium op. Hij had namens de gemeente Amsterdam de eer om Henny Vrienten de Andreaspenning te overhandigen voor zijn bijdrage aan de muziek en cultuur in de hoofdstad.

De wijze waarop Eberhard dit deed, was grandioos, maar ook typerend. Hij opende zijn verhaal met het statement dat hij eigenlijk elke dag aan Henny Vrienten dacht. Korte stilte en lichte verbazing onder de aanwezigen.

De toelichting volgde snel. Hij was eind jaren '70 aanwezig bij een (vroeg) concert van Doe Maar in het Vondelpark. Eberhard had in die tijd nog een typisch vroeg jaren '70 uiterlijk met lange haren en forse bakkebaarden. Op het podium stonden de leden van Doe Maar, en in het bijzonder Henny Vrienten, als vertegenwoordigers van een nieuw tijdperk: punkige, frisse, korte kapsels, zonder bakkebaarden.

Dit beeld vormde de ommekeer voor Eberhard: vanaf dat moment besloot hij zijn bakkebaarden af te scheren. En dat deed hij nog steeds: elke dag als hij voor de spiegel zijn bakkebaarden stond af te krabben, dacht hij even aan Henny Vrienten. Groot applaus en lachsalvo door de zaal.

Dit is voor mij Eberhard van der Laan ten voeten uit: verrassend met een bijzonder vermogen om grote dingen klein en persoonlijk te maken om daarmee mensen te verbinden. Salut, burgemeester.
Wouter Kromkamp, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:33

Geïnteresseerd en voor verdieping

December 2014. Vietnam. Van der Laan zou in het kader van zijn bezoek aan de zusterhoofdstad Hanoi een lezing houden over Anne Frank. "Weten die kids überhaupt wel wie Anne Frank is?", vroeg hij me een keer toen we de reis aan het voorbereiden waren.

"Jazeker, Eberhard, niet alleen is Het dagboek vertaald in het Vietnamees, maar er is ook een Vietnamese Anne Frank." Verbaasde twinkeling in zijn ogen. "Een jonge Vietnamese arts die in 1970 is gesneuveld in centraal-Vietnam en wier dagboek later een ontroerend document bleek over haar visie op oorlog en verzet."

Ik maakte op zijn verzoek een synopsis van het boek en leende hem mijn exemplaar. Nog voor ons vertrek was hij erin geslaagd zijn 4 mei lezing te integreren met wat hij dacht relevant te zijn voor zijn Vietnamese gehoor. Dat was Van der Laan: geïnteresseerd en gaan voor de verdieping.

Een week lang had ik ook het voorrecht hem van dichtbij mee te maken op zijn reis. Zijn Vietnamese gastheren en - vrouwen waren onder de indruk van zijn dossierkennis. Informeel leidde hij onze delegatie op dezelfde manier als waarop hij, naar horen zeggen, met zijn kabinet en zijn ambtenaren omging: glashelder en soms hard in zijn oordeel als iets of iemand naar zijn gevoel onvoldoende bijdroeg tot het doel van de missie.

Zijn interesse voor de (Vietnamese) Ander kwam nog het mooist tot uiting bij ons bezoek aan het etnologisch museum: hij bleef doorvragen over culturele en historische onderwerpen die hem aan het hart gingen.

Later, toen ik hem nog wel eens ontmoette en ik hem sterkte wenste met zijn ziekte, bleek hij weinig details van onze korte reis in 2014 te zijn vergeten. Ook dat was Van der Laan.
John Kleinen, oud-universitair hoofddocent UvA

Bloemen voor de ambtswoning van Van der Laan aan de Herengracht. Beeld ANP

7 oktober 2017, 11:25

Veel van hem geleerd

Ik werk als ambtenaar voor de gemeente Amsterdam en kreeg in december 2010 een telefoontje van mijn leidinggevendeom naar de Stopera te komen op een zondag, omdat er een enorme zedenzaak aan het licht was gekomen.

Als kernlid van het PSHOR (PhysoSociale Hulp bij Ongevallen en Rampen) werden wij gevraagd om aanwezig te zijn bij de bijeenkomst, waar onze burgemeester de ouders van de kinderen die te maken hadden met de zedenzaak, zou informeren om hen te ondersteunen bij dit vreselijke nieuws. De bezorgdheid, betrokkenheid en warmte die de burgemeester tijdens deze bijeenkomst toonde ben ik nooit vergeten.

Enige tijd later was ik werkzaam voor zowel de Top600 als de Top10 Treiteraanpak. Beiden uit de koker van burgemeester van der Laan. Het moment dat ik voor de eerste keer aan tafel zat in zijn kantoor zal ik nooit vergeten.

Bevlogen, gedreven en met passie voor de stad, om deze voor de inwoners stukje bij beetje veiliger te maken was uniek. Maar ook streng, veeleisend en op gezette tijden confronterend. Kwam vooral niet onvoorbereid aan zijn tafel.

Van onze burgemeester heb ik geleerd om altijd aan tafel te gaan met inhoudelijke kennis van het betreffende dossier omdat je dan, zoals hij zei, je kunt focussen op de mens tegenover je. Parate kennis in het hoofd zorgt voor een gesprek waarin je gevoel kunt leggen omdat je niet hoeft na te denken over de feiten. Ik dank hem uit de grond van mijn hart voor deze les die ik immer toepas.

Mijn lieve burgemeester, hij is er niet meer maar ik heb zoveel van hem geleerd. Ik mis hem enorm.
Een publieke dienaar

Persconferentie over de Amsterdamse zedenzaak in december 2010. Beeld ANP

7 oktober 2017, 11:24

Iets positiefs in moeilijke tijd

Mijn moeder was ernstig ziek op het moment dat mijn ouders 40 jaar getrouwd waren. Omdat ze geen energie had om iets leuks te doen of visite te ontvangen, maakte ik samen met mijn broer een film waarin we herinneringen ophaalden en vrienden en bekenden hen feliciteerden.

Ik heb meneer Van der Laan gevraagd of hij met ons ook een felicitatie wilde opnemen voor mijn ouders. Het antwoord was meteen ja, en niet veel later stonden we met een gehuurde camera in het stadhuis. De vertegenwoordiger zei dat we vijf minuten hadden.

Toen meneer van der laan binnenkwam maakte hij meteen een ontspannen indruk. "Moet ik een stropdas om?", vroeg hij nog. We kregen een hand en hij nam plaats. Toen ik de camera even niet snapte stelde hij gerust: ‘neem maar even je tijd’. Hij had dit toegezegd en was niet van plan het te overhaasten. We zetten een mooie felicitatie op video.

Ik voelde de vriendelijkheid en oprechtheid in zijn handelen. Een man die begaan was met het lot en geluk van anderen. Hij feliciteerde ons nog, en wenste ons sterkte. Toen mijn ouders zijn boodschap zagen gingen ze spontaan rechtop zitten, alsof hij daar echt in de ruimte aanwezig was. Het was echt iets positiefs in een moeilijke tijd.
Peter Manuel, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:20

Een man van zijn woord

Van der Laan bracht een bezoek aan Gein in zuidoost en met vol
enthousiasme vertelde hij over de aanpak van de Top 600. Ik zat in de
zaal en schudde mijn hoofd. ‘Je bent het er niet mee eens?’, vroeg hij.
Nee, dat was ik zeker niet.

Na korte tijd kreeg ik een uitnodiging. Mijn mening was dat er niet gecommuniceerd werd met de ouders van de jongvolwassene die tot de groep horen vanwege privacybescherming. Deze jongeren maken vaak de dienst in huis uit, ik had al een aantal sidderende ouders ontmoet, die bang waren voor hun kinderen. Hij zou het meenemen, ik zou van hem horen.

Een paar maanden later werd mijn buurjongen behorende tot de Top 600 doodgeschoten. Na een bezoek aan mijn buurvrouw heb ik een mail naar Van der Laan gestuurd. Nog dezelfde dag werd ik gebeld door de coördinator van de Top 600 en de volgende dag heb ik hem ontmoet voor een gesprek om mijn verhaal te vertellen.

Een paar maanden later zijn er twee avonden georganiseerd waar de ouders van de jongeren behorende tot de Top waren uitgenodigd om hun verhaal te vertellen. Het heeft zijn vruchten afgeworpen vernam ik onlangs van een politieambtenaar, want ouders van de jongvolwassenen worden nu betrokken bij het proces.

Een paar jaar geleden heb ik uit handen van van der Laan een lintje
mogen ontvangen. Ik was echt verbaasd dat hij zich zo had ingeleefd in wat ik zoal had gedaan in Zuidoost. Hij noemde een actie waar ik nooit over had gesproken.

Een geweldige man van zijn woord is heengegaan, een burgervader die zich met de burgers bezig hield, groot of klein, rijk of arm, geletterd of ongeletterd: Je was een mens en daar zette hij zich voor in.
Jenny van Dalen, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:12

Café Eberhard

Mijn in de Westerstraat moest door problemen met de gemeente een week sluiten. Samen met met mijn broer bedachten wij dat het leuk zou zijn om juist in die week een 'pop-up-café' te openen in de Utrechtsestraat.

Al snel kwamen we op de naam Café Eberhard, aangezien hij in onze ogen staat voor alles wat mooi is aan Amsterdam: Diversiteit, vrijheid en leefbaarheid, iets wat lang niet zo vanzelfsprekend is in andere steden. Daarbij wilden wij uiteraard meeliften op de Eberhard-hype die zijn optreden in Zomergasten veroorzaakt had, laten we eerlijk blijven.

Het Café ging open, wij organiseerden onder andere een Amsterdamse pubquiz en een Amsterdamse kroegentocht over het water. Via iemand die Eberhard vrij goed kent hadden we gehoord dat hij gezien had wat wij organiseerden en dat, als zijn gezondheid het toeliet, hij zou proberen langs te komen.

En ja hoor, op de zaterdag was het zo ver, om 18:00 zou hij een drankje komen drinken. Bij binnenkomst waren zijn eerste woorden: 'Zo, de Burgemeester komt even de vergunning checken'. Op deze manier was het ijs natuurlijk meteen gebroken. Hij had ook zijn hele gezin bij zich, samen hebben zij een tijdje zitten kletsen.

Op een gegeven moment riep hij mij bij zich en vroeg: ' Klopt het dat ik, in mijn hoedanigheid als burgemeester van Amsterdam je kroeg in de Jordaan een week heb gesloten en dat dat eigenlijk de reden is van dit Pop-up-café?'

'Ja dat klopt, antwoordde ik. 'Ha, wat prachtig, de ironie', zei hij lachend, om vervolgens de hele zaak een biertje aan te bieden. Een barkeeper kreeg nog een compliment over zijn muzieksmaak aangezien die maar besloten had het hele album van Arcade Fire af te spelen.

Wij hebben nog een tijdje zitten kletsen over Amsterdam, gemeenschappelijke vrienden, mijn vader die hij van vroeger kende en wat andere onderwerpen tot hij na een uur besloot te vertrekken. Wel hebben wij nog een prachtige foto gemaakt buiten.
Robert Penris, Amsterdam

Van der Laan en het tijdelijke 'Café Eberhard'. Beeld -

7 oktober 2017, 11:11

Zo oprecht geïnteresseerd

We kwamen elkaar een maand geleden tegen in het ziekenhuis, ik voor de zwangerschapscontrole van onze baby, jij, samen met je vrouw voor je gebroken arm. We stonden samen in de lift en raakten aan de praat.

Zo oprecht geïnteresseerd als je was in mij en de anderen, het was zo lief en dat terwijl je zelf zo ziek was.. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Renske Swierstra

7 oktober 2017, 11:09

Hij blijft een voorbeeld

Van der Laan hij is er niet meer, wat een gemis. Zo snel werd hij een echte Mokummer. Een klein beetje kende ik hem, en dat was een genot. De eerste keer dat ik hem tegen kwam was bij de rel in de Vondelstraat.

Hij probeerde te bemiddelen, en dat mislukte, daarna stuurden Van Agt en Wiegel tanks onze stad in. Wat liep hij daarvan te balen. Mooi mens die een voorbeeld is en blijft. Dank!
Boudewijn Snoeck, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:05

Onvoorwaardelijke steun

Ooit richtte ik de actiegroep BASTA! op. De aanleiding was vervelend: een gewelddadige kloppartij in de trein. We wilden ons inzetten voor weerbare burgers die voor andere opkomen als er gevaar dreigt door geweld. 

Weinig mensen namen de tijd voor het verhaal. Bestuurders al helemaal niet. Te vaak cynisme en geschamper: je moet gewoon wegrennen als iemand vervelend wordt, was de tendens. Kijk maar weg, het is al link genoeg. 

Niet van der Laan. Met hem samen zetten we een miniconferentie op in het voorjaar van 2012, waarbij politie, OM, politici en burgers aanwezig waren. Van der Laan opende en sprak ons persoonlijk toe. Hij steunde ons onvoorwaardelijk. Hij  zag het belang en toonde geen spoortje cynisme of spot. Dank je wel, Eberhard van der Laan, voor deze hand in onze rug. 
Hein van Meeteren, Amsterdam

7 oktober 2017, 11:02

Hij was de baas

Vorig jaar mocht ik aanschuiven tijdens een ambtswoningoverleg met Van der Laan over het evenementenbeleid. Aanwezig waren burgers, organisatoren van festivals en feestjes, wethouders en belangengroepen.

Wat opviel was hoe ongelofelijk dominant Van der Laan was in die discussie: het woord geven en nemen, spreektijd in de gaten houden en telkens terugkomen op het grotere doel.

Als partijen dreigden te ontsporen of al te fanatiek werden, greep hij beslist maar met humor in. Hij was eerlijk over het doel van de pauzes: zodat hij een sigaretje kon roken op het balkon. Iedereen accepteerde het omdat hij overduidelijk boven de partijen stond en zo bewonderenswaardig fair en reëel was.

Hij was de baas, maar om het gezelschap te dienen. Dit is dus wat écht leiderschap is. Dat heeft op mij en de andere aanwezigen diepe indruk gemaakt.
Paul de Vries, Amsterdam

7 oktober 2017, 10:58

Die sigaret moest buiten beeld

Het was op 3 juli 2013 toen de 75e verjaardag van Sjaak Swart werd gevierd in het Olympisch Stadion. Een prachtige dag vol mooie herinneringen, al die topspelers van weleer, heel veel oude bekenden en een lokatie waar ik heel wat voetstappen heb liggen.

Maar het allermooiste moment vond plaats achter de eretribune, waar ik plotseling oog in oog stond met Eberhard van der Laan. Als rechtgeaarde Amsterdammer negeer ik bekende mensen, maar deze kans liet ik niet lopen en stapte op hem af met het verzoek of 'ik met mijn burgemeester op de foto mocht'.

Met een glimlach stemde hij in, vroeg een assistent om de foto te maken en drong er op aan 'om vooral die sigaret uit beeld te houden' en fluisterde in m'n oor dat hij 'dondersgoed wist dat het slecht was, maar mogen we niet allemaal af en toe iets slechts doen?'
Marcel Stephan, Gogme United

Op de foto met de burgemeester? Prima, maar houd die sigaret uit beeld. Beeld -

7 oktober 2017, 10:54

Een vader met een kind

Een zondagmorgen, zonnig, mooi. Deze jonge vader gaat met zijn kleine tweejarige zoon voorop op de fiets naar Artis. Onderweg komen we een andere vader met kind tegen.

Kijk, wijs ik mijn zoon: "Zeg maar dag burgemeester!" En mijn spruit wuift uitbundig. En de burgemeester... zwaait vrolijk terug. Dag burgervader! U was groot, u was groots.
Yde Kruisinga

7 oktober 2017, 10:46

'Kijk ze eens glunderen'

Iedereen wilde dat Van der Laan zijn of haar avond kwam opluisteren. En hij kwam graag En hij kwam graag bij de ondernemers in de binnenstad. Een serieuze noot, een veeg uit de pan, een analyse. Een avond met de burgemeester was een geslaagde avond en een garantie voor een volle zaal.

Verwelkomd door het hele bestuur van Amsterdam City betrad hij het spreekgestoelte in de Beurs van Berlage. "Kijk ze eens glunderen!" Het bestuur zat op de eerste rij in afwachting van wat komen ging. En op het moment dat hij het zei, voegde hij eraan toe: "Jammer dat jullie in de zaal niet kunnen zien wat ik zie."

Thanks burgemeester, ook voor het ambtswoninggesprek een maand geleden, over de veiligheid in de stad en hoe we elkaar daarbij kunnen helpen. We gaan er wat moois van maken.
Christine Govaert, Vereniging Amsterdam City

7 oktober 2017, 10:38

3x Van der Laan

X 201: bestaande Amsterdamse clubs gaan de confrontatie aan vanwege het strooien met 24 uursvergunningen. Van der Laan breekt het ijs door glimlachend te zeggen: “Wat kijken jullie boos!”

X 2014: op een doordeweekse dag tot laat na afloop van het concert in de kleedkamer met Henny Vrienten en entourage aan de tequila en het bier.

X 2015: bijeenkomst met de directies van Paradiso, Ziggo Dome, HMH en Melkweg naar aanleiding van de aanslag in de Bataclan in Parijs. Afsluitend: Ik leef met jullie mee, en nou weten jullie hoe het voelt om burgemeester te zijn.”

Bedankt! R.I.P
Geert van Itallie, directeur Melkweg

7 oktober 2017, 10:34

Op het KinderBeestFeest

Met het KinderBeestFeest mogen chronisch zieke en gehandicapte kinderen één avond in het jaar samen met hun familie even alle zorgen vergeten in de dierentuin van Amsterdam. De poort van de dierentuin wordt dan feestelijk geopend door het vipkind en de burgemeester.

Sinds 2010 was Eberhard van der Laan regelmatig aanwezig. Hij nam de tijd om alle handjes te schudden en even een praatje te maken. Die tijd had hij niet altijd, maar daar had hij maling aan. Bij een organisatorisch conflict greep hij in: het KinderBeestFeest moest hoe dan ook door blijven gaan.

Als organisator van het KinderBeestFeest werd ik gekozen tot Amsterdammer van het Jaar 2014. Hoe geweldig hij het feest vond, dat had hij op zijn eigen manier duidelijk gemaakt.

Daar stond ik, als kersverse Amsterdammer van het Jaar, met knikkende knietjes op het podium in de Stadsschouwburg, naast een breed glimlachende Eberhard van der Laan. In mijn oor fluisterde hij: "Ik hoopte stiekem dat je zou winnen.."
Iris Kuethe

Bloemen voor de ambtswoning van Van der Laan aan de Herengracht. Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden