Plus Column

'Uniek is in veel gevallen een ander woord voor eenzaam'

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ze lopen langs een lunchroom in de Rijnstraat. Zij kijkt naar de lucht en hij vraagt zich af of de Rijn trotser ging stromen op de dag dat hij hoorde dat er een straat naar hem werd vernoemd.

"Ik begrijp lunchrooms niet," zegt de man, hij verdwijnt met een hand onder zijn muts en krabt met zijn nagels de jeuk op zijn hoofd weg.

"Wat begrijp je niet dan?"

"Lunchrooms komen gewoon niet heel erg welwillend over. De kok die daar staat, wil nu best voor ons koken, maar vanavond niet. Waarom niet? Wat doet een lunchroomkok in de avond?"

Ze kwamen elkaar een jaar geleden tegen op een speciale avond voor volwassen mensen die te veel vragen stellen. Er waren weinig mensen op die avond afgekomen. Kennelijk was er geen vraag naar. Maar zij waren er.

Ze leerden elkaar kennen en kwamen erachter dat ze hetzelfde waren. Door elkaar te leren kennen, waren ze niet meer uniek. Mensen die niet uniek zijn, willen ­altijd uniek zijn, maar de mensen die het wel zijn, willen het liever niet zijn.

Uniek is in veel gevallen een ­ander woord voor eenzaam. Anders. Onbegrepen. Buitengesloten.

Ze vonden elkaar in het zoeken. Het alles willen ontdekken en begrijpen. Op een dag ben je zo volwassen dat het willen ontdekken stopt, maar voor dit tweetal is die dag nooit gekomen. De nieuwsgierigheid is niet ­afgestorven en de vraagtekens zijn niet op.

"Denk je dat korte bomen jaloers zijn op hoge ­bomen?" vraagt ze op de Churchilllaan.

"Misschien is het juist wel andersom. Dus dat hoge bomen jaloers zijn op korte bomen."

"Maar ze hebben wel een mooier uitzicht."

"Ik stond een keer op een hoge berg en vanaf die hoge berg keek ik naar een stad. Er was niemand anders op die berg. Het uitzicht was prachtig, maar ik denk dat ik het uitzicht vooral prachtig vond omdat ik wist dat ik terug kon naar die stad."

"Hoge bomen kunnen niet terug naar de stad lopen. En dan wordt een mooi uitzicht een gekmakend iets. Hoge bomen zien de plekken die ze nooit zullen bereiken. Een mooi uitzicht is niets als het uitzicht nooit meer dan een uitzicht kan worden."

"Ik heb trouwens ook nog een vraag. In films, als mensen voor hun leven aan het smeken zijn, vertellen ze steevast dat ze kinderen hebben. Zou jij dat ook doen?"

"Dus ik word onder schot gehouden door een slechterik?"

"Ja, ik weet niet waarom, maar het is menens. Hij staat op het punt om een derde neusgat in je voorhoofd te schieten. Zou je dan over je kinderen beginnen?"

"Ik denk het niet. De kans is groot dat die slechterik ook gewoon kinderen heeft. En hij denkt overduidelijk niet aan zijn eigen kinderen, dus waarom zou hij aan die van mij denken? Wat zou jij zeggen?"

"Ik denk dat ik iets zou vragen of zo."

"En wat zou je vragen dan? Hij gaat zo schieten."

"Ik vraag aan de slechterik of hij denkt dat de Rijn trotser ging stromen op de dag dat hij hoorde dat er een straat naar hem werd vernoemd."

Vanaf deze week verschijnt James Worthy op maandag, woensdag en vrijdag. Op dinsdag schrijft journalist Natascha van Weezel op deze plek en op donderdag leest u hier Femke van der Laan.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden