Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Uit eten gaan in de Warmoesstraat werd toch wel een beetje een gedoe...

PlusJessica Kuitenbrouwer

Aan weerszijden van een transparant douchegordijn drinken mijn baas Marijke en ik een kop koffie. De winkel is leeg. Naast het schrijven werk ik bij de Condomerie, de legendarische voor­behoedsmiddelenzaak in de Warmoesstraat. Al 33 jaar maken Marijke en haar man Theodoor zich hard voor seksuele voorlichting, condoomkennis en laagdrempelige toegang tot seksuele hygiëneproducten. Iets wat op de Wallen, maar ook daarbuiten, van levensbelang is.

De winkel is een instituut, een kennis­centrum en een van de zeldzame zaken die het al decennia volhoudt in deze immer duurder en drukker wordende buurt.

Marijke roert in haar koffie.

“Er is hier bijna niemand op straat. Fiets je naar West of Zuid: overal mensen. Hier is het uitgestorven.”

Het verdwijnen van de toeristen zien veel Amsterdammers als dé gelegenheid om de binnenstad terug te claimen. ‘De Wallen voor de bewoner!’ gonst het door de stad. Terecht. Maar wat de meeste Amsterdammers lijken te zijn vergeten, is dat zij op een gegeven moment ook een beetje hun handen van het centrum hebben afgetrokken.

In de slipstream van de platte commercie op de Wallen zijn het vooral de toeristen geweest die de afgelopen jaren lokale legendes in leven hebben gehouden. De meeste Amsterdammers lieten zich afschrikken door de drukte en besloten op een gegeven moment een nieuwe slager in de luwte te zoeken, een nieuwe kruidenier, condooms dan maar online te bestellen. Uit eten gaan in de Warmoesstraat werd toch wel een beetje een gedoe...

Begrijpelijk, maar ook funest, want met de drastische afname van het toerisme verkeren de paar overlevende iconen in de binnenstad – die eigenwijze bedrijven die zo bepalend zijn voor het authentieke karakter van onze stad – in ernstige ademnood.

De afgelopen jaren hebben ze tegen wil en dank grote aantallen toeristen bediend. Een overlevingsstrategie in bezet gebied, maar verre van conformistisch. Juist mensen als Marijke en Theodoor hebben zich altijd ingezet voor de buurt en de Wallen behoed voor totale eftelingificatie. Zij hebben onvermoeibaar gelobbyd bij de gemeente, midden in de nacht schouw gelopen met de wijkagent en een oogje in het zeil gehouden.

Nu is het aan ons om te voorkomen dat dat voor niets is geweest en de binnenstad straks als stoffige trofee in de vitrinekast van Amsterdams cultureel erfgoed eindigt.

Het stadshart hoort te leven – laten we er dus vooral gebruik van maken. De volhouders zullen u graag terugzien!

“Ik hoop echt dat het weer een beetje aantrekt,” zucht Marijke aan de andere kant van het douchegordijn. “Anders zullen we dit najaar heel moeilijke keuzes moeten maken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden