Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

‘U bent journalist? Nou, dan maakt u zeker wel veel mee?’

PlusPaul Vugts

“U bent journalist? Nou, dan maakt u zeker wel veel mee?” Het was de vaste, cynische ­verzuchting van oudgedienden toen ik lang geleden net bij Het Parool werkte. Als ze een bloedeloos klusje moesten klaren dat ze als corvee beschouwden. Een moetje dat bepaald niet ­paste in het romantische beeld van de onverschrokken nieuwsjager.

Ik dacht aan die Paroolveteranen toen we dinsdag met de hele mediaroedel waren opgekomen voor de persconferentie bij Europol in Den Haag. Een stoet internationale hoogwaardigheidsbekleders kwam vertellen hoe de FBI vanaf 2018 zelf een dienst had opgezet voor versleutelde communicatie, en duizenden criminelen had gelokt die deze dienst gebruikten voor hun ­geheime onderlinge berichten­verkeer. Dat was dus mee te ­lezen. Een enorme undercoveroperatie. Inhoudelijk interessant, zeker, maar wat heb ik een hekel aan zulke ‘persmomenten’. Met al je collega’s typ je mee met hetzelfde verhaal, als een kluit pupillen rond een voetbal.

Het begint ermee dat je pas daags tevoren wordt gebeld. Kennelijk leeft het idee dat die hoge meneren en mevrouwen van de opsporingsdiensten allemaal een drukke agenda hebben, maar dat die journalisten op afroep beschikbaar zijn voor iets dat ook te plannen was. (De arrestaties moesten natuurlijk eerst geheim blijven, maar een vertrouwelijke, tijdige waarschuwing is geen luxe.) Op het laatste moment afspraken afzeggen en naar Den Haag maar, want je wilt toch even praatjes maken in de marge.

Dan kom je aan bij het complex van Europol dat in alles gewichtigheid uitstraalt. (“Zelfs de lucht is hier beveiligd,” laat een medewerker zich ontvallen.) Eenmaal door de poortjes en sluizen kom je in een zaal waar mannen en vrouwen in deftige uniformen roezemoezen. De statigheid is ineens ver te zoeken als je op je stoeltje zonder ­tafel bent geplant, met je laptop op schoot. De wifi weigert (altijd).

Dan nemen zes (6!) sprekers het woord, aan elkaar gepraat door een voorlichter. Een Europolbaas. Een FBI-baas. Een Zweedse politiebaas. Onze eigen politiebaas. Een Australische politiebaas. Een baas van de Amerikaanse Drug Enforcement Administration.

Ze bespreken de relevante en zeker vermeldenswaardige feiten, maar verpakken die in een wolk van gezwollen zinnen waarin ze hun internationale ­samenwerking bezingen en ­elkaar uitvoerig bedanken. De opsporing feliciteert de ­opsporing met de opsporing. In 23 jaar heb ik zelden een collega een zin zien of horen wijden aan dergelijke diplomatieke forma­liteiten, maar die lijken in die decennia eerder meer dan minder ruimte te hebben gekregen.

Uiteindelijk typ ik mijn stukjes op mijn telefoon omdat ook mijn persoonlijke hotspot voor de laptop weigert (dát had ik zelf beter moeten regelen). Alle media publiceren tegelijkertijd dezelfde stukjes.

“U bent journalist? Nou, dan maakt u zeker wel veel mee?”

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden