Column

Twee toeristen onbesuisd seksend op de keukentafel?

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Mijn vrouw wilde dat hele Airbnb-gebeuren weleens proberen, maar ik had zo mijn twijfels. De klamme ­billen van een onbekende op onze wc-bril? De urine van een vreemdeling zoetjes kletterend tegen ons doucheputje?

Twee Canadese toeristen onbesuisd seksend op de keukentafel waar onze zoon normaliter onbestaanbare dieren op kleit en tekent? Ik vond het nogal wat, maar ja, achter elke sterke vrouw staat een uiterst buigzame man.

De hele maand augustus zat binnen een week vol­geboekt.

"Maar waar gaan wij dan naartoe?" vroeg ik.

"We gaan een maandje naar Zandvoort. Naar mijn moeder," antwoordde mijn vrouw.

Zandvoort, het is een plaatsnaam die enige vorm van vooruitgang suggereert, maar in Zandvoort zal het ­altijd 1984 blijven. Als je aan komt rijden, zie je die flats al staan. Die architectonische soa's vol roestige zelfmoordbalkons.

De flats in Tsjernobyl hebben medelijden met de flats in Zandvoort. Op de achttiende verdieping staat een Duitser een sjekkie te roken. Hij kijkt naar de zee, de zee kijkt terug. De zee probeert zich om te draaien, hij wil dit niet zien, maar het omdraaien lukt niet.

Nog geen twee uur later loopt de balkon-Duitser de zee in. Een bierbuik hangt voor zijn geslachtsdeel als een tok van spek. De man plast zijn blaas leeg in het water. Schultenbräu-bier en knakworstvocht.

De zee zint op wraak. Een golf van drie meter hoog buldert op de balkon-Duitser af en slokt hem op. De man hapt naar lucht. Zijn leven schiet in een flits aan hem voorbij. Schultenbräu-bier en knakworstvocht. Hij komt weer boven.

Ik kijk naar hem vanaf de boulevard. De man veegt zijn natte haar over het kale gedeelte op zijn schedel en loopt verslagen de zee uit. De balkon-Duitser zwaait naar de vistractor. De vistractor stopt. Hij bestelt vier porties kibbeling. In de verte hoort hij raceauto's.

De zeemeeuwen krijsen verwijten. Een palmboom vraagt aan mij of ik hem uit zijn lijden kan verlossen. Hij hoort hier niet, zegt hij. Hij voelt zich als een Braziliaanse danseres in Meppel.

De wind waait hard, maar alles blijft op zijn plek staan, dus de wind waait nog net niet hard genoeg. De uitbater van een all-you-can-eatrestaurant plaatst een bord op de stoep. Iets over schnitzels en cocktails.

Mijn zoon zoekt naar schelpen die hij aan zijn moeder kan geven. Ik sta naast hem en kijk naar de lucht. De lucht zit vol met vliegers. Ik hou niet van vliegeraars. Ik hoop altijd dat het touwtje breekt en dat de vlieger kan ontsnappen.

Ik kijk naar de zee, maar waar kijkt de zee naar? De toeristen hebben uitzicht op zee, maar waar heeft de zee uitzicht op? Op complete allureloosheid. Op een badplaats die een defecte zandloper is. Op palmbomen met heimwee en flats die stiekem op een tsunami hopen. Op Zandvoort aan Zee. De plek die mij heeft geleerd dat de mens vele malen woester is dan de zee. En dat we daar best een beetje trots op mogen zijn.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden