Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Tuurlijk, meid. En Hugo de Jonge mag alles weer rechtlullen

PlusRoos Schlikker

De prei van Hugo de Jonge schudt woest zijn struikhaar. Hij heeft zijn kopje boven de tas gestoken en tuurt naar de bloemvoeten van zijn eigenaar wiens passen driftiger zijn dan normaal. Voor de zoveelste keer is de vraag gesteld. “Hoe is het nu met Mona Keijzer?” De prei hoort het montere: “Top! Zevende plek op de lijst! Ze is heel tevreden!” Maar het agressieve stampen doet de prei schudden in het boodschappencanvas, hoe protesterend de groente ook gromt.

Het is u wellicht ontgaan, maar talloze objecten komen tot leven. Andersom kennen we het fenomeen natuurlijk al. Fascisten maken graag dingen of dieren van hen die ze niet blieven. Zo vergeleken nazi’s Joden met een rattenplaag. Dehumaniseren helpt als je iedere vorm van empathie wil doden. Bloedlink, maar hoe zit het met het omgekeerde?

Corona is een mannetje. Een kobold met paarse broek en lange teennagels, waarmee hij zich krijsend een weg door je lichaam klauwt. Dat stel ik me tenminste voor bij Ruttes ‘De hamer om het virus plat te slaan moet groot genoeg zijn’ en De Jonges ‘Wij kunnen klaar zijn met het virus, maar het virus is niet klaar met óns’.

En het vermenselijken zet verder door. ‘Als ik 2020 in m’n poten krijg, beuk ik hem,’ tweette iemand. Je moet toch iets of iemand de schuld geven van rampspoed, dus laat het dan maar een jaar zijn.

Ik snap de reflex. Voor opnames van een tv-programma dat met kerst wordt uitgezonden kreeg ik het verzoek een feestelijk setje te dragen. Een feestelijk setje? Ik woon sinds maart in een gescheurde pyjamabroek. “Sorry gast, ik zal je niet te lang alleen laten,” prevelde ik. Zei ik nou ‘sorry gast’ tegen een lap Hematextiel?

Inderdaad. En ik schaam me niet. Veel is momenteel ongrijpbaar. Wellicht proberen we de realiteit vast te pakken door alles een persoonlijkheid te geven. Ik vind het een troostende fantasie dat we goede gesprekken kunnen voeren met dingen. Want als dehumaniseren medemenselijkheid smoort, doet humaniseren misschien het tegenovergestelde.

Bij grote problemen, of bij klein leed dat de CDA-kandidatenlijst heet. Want de partij die eendracht roemt maakt er electoraal een potje van door haar leiderschapsverkiezingen in een kooigevecht te laten uitmonden, de vrouw die meestreed nu op een strafbankplek te zetten en ook nog de derde plaats te gunnen aan Inge van Dijk, die zorgde dat het CDA lokaal voetjevrijt met Forum. Wat gevoelig ligt gezien de vrije val die de christendemocraten ooit maakten na hun vrijage met Wilders. Daar moeten we echter niet over struikelen, want landelijk zou Van Dijk zoiets nooit doen. “In Brabant is het totaal anders.” Tuurlijk, meid. En Hugo de Jonge mag alles weer rechtlullen.

Met een plof worden de boodschappen op het aanrecht gesmeten. “Het CDA. Voor een land dat we door willen geven,” mompelt de politicus lusteloos voor zich uit. De prei laat een vermoeidheidszuchtje ontsnappen. Maar hij snapt: het is tijd voor interventie. Dan klinkt ferm door de woonkeuken: “Hugo, we moeten praten.” Het blijft nog lang onrustig bij de groentela.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden