Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Tussen de achteloze aerosolen

PlusJessica Kuitenbrouwer

Alweer duizenden voeten zijn over gele pictogrammen gelopen.

De goedbedoelde grond-graffiti werd aangebracht op de stoep door twee brave werkstudenten met matchende windbreakers. Vier kleine oranje-witte pionnen zetten ze neer voordat ze aan de slag gingen. De een hield het sjabloon op zijn plek, de ander schudde een spuitbus verf driftig door elkaar en bracht het felle geel zo egaal mogelijk aan op de blootliggende delen stoeptegel.

Spray na spray tekenden zich eerst de contouren af van een oudere vrouw met een wandelstok en een boodschappen­trolley en daarna een man met aan zijn ene hand een hondje en in zijn andere hand een grote tas. Tussen de figuren – die vanaf de ene kant van de straat iets weghebben van de schaduwen van playmobilpop­petjes en vanaf de andere kant eerder lijken op marsmannetjes – spoten de werkstudenten een stippellijn om aan te geven hoe anderhalve meter stoep eruitziet.

Zo uniform en rechtlijnig als de brave marsmannetjes erbij liggen, zo divers en ordeloos zijn de stoffige voetstappen op hun gezichten. Alle soorten en maten schoeisel hebben hen inmiddels vertrapt: sneakers, cowboylaarzen en van die plastic sandalen van kleine kinderen. Als je heel goed kijkt zie je de merknamen nog staan. Hoewel de marsmannetjes er zelf niks van merken, is het toch een treurig beeld.

De regen van de afgelopen weken heeft de eerste zomerdrukte getemperd, maar nu het weer de dagjesmensen en toeristen naar buiten lokt, worden de marsmannen, al hun gele soortgenoten en de goede bedoelingen van hun scheppers volledig te kakken gezet. In de krant staan foto’s van afgeladen winkelstraten en ook voor mijn eigen deur ziet het de laatste dagen soms opeens zwart van de mensen.

Hele vriendengroepen staan bovenop de afbeeldingen met de koppen bij elkaar over een landkaart gebogen. Waar de verf de onregelmatigheden in het tegelwerk verbloemt, struikelen mensen en botsen vreemden tegen elkaar op. Buren gaan ­precies tussen de tekeningen in staan om een praatje te maken. Af en toe komt er gelukkig een boa of bezorgde burger voorbij die het opneemt voor de marsmannetjes en wat mensen uit elkaar drijft, maar zodra die weer vertrokken is dienen de gele poppen en hun boodschap gewoon weer als plaveisel.

Je vraagt je af hoeveel achteloze aerosolen zich inmiddels met elkaar vermengd hebben binnen deze gele verflijnen. En of die er voor zullen zorgen dat wij binnenkort, starend uit onze ramen, zullen denken ‘hadden we maar…’, omdat het enkel nog de marsmannen zijn die over straat mogen.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden