Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Trump of Biden, het interesseert me weinig

PlusTheodor Holman

Dus je kijkt eens in je telefoon, je e-mail, je Twitter en je Facebook en je leest: ‘Blij dat het monster is verdwenen!’, ‘Eindelijk weer rustig slapen nu de beschaving heeft overwonnen’ en ‘Het Kwaad kreeg zijn verdiende loon’. Een redelijk bekende journalist schrijft dat ze ‘tranen van geluk’ weende toen ze hoorde dat Joe Biden en Kamala Harris hadden gewonnen.

Mij werd gevraagd wat ik ervan vond. Ik zal het u eerlijk zeggen: het interesseert me weinig.

Sommige collega’s van mij schrijven alsof hun columns door Trump in het Witte Huis worden gelezen en dat die vervolgens zal zeggen: Wat die Nederlandse columnist daar zegt… dat trek ik me nu echt aan!

Toen destijds Obama in de arena aantrad tegen John McCain heb ik me wel eens laten ontvallen dat ik McCain zou stemmen als ik in Amerika zou wonen. Zelden ben ik zo vaak voor racist uitgemaakt als toen.

Ik was echter voor McCain omdat hij in de Vietnamoorlog in een krijgsgevangenkamp had gezeten en daar gemarteld was. Nogal zwaar. Mensen die net als mijn ouders en grootouders in krijgsgevangenschap zijn gemarteld, hebben bij mij een streepje voor.

Wist ik waar McCain voor stond? Ik kan het niet herhalen. Wist ik waar Obama voor stond? Change, geloof ik. Wist ik destijds wat Hillary Clinton wilde? Een betere wereld, geloof ik.

Wat Biden en Kamala Harris precies willen, is mij ook ontgaan. Ja, ik kan het op de websites opzoeken, maar daar heb ik geen zin in. Ik vroeg het gisteren wel aan mijn uiterst geëmotioneerde vrienden en kennissen: “Ze zijn tegen racisme, voor milieu en ze willen van covid af!”

Mooi.

Ze vonden het tevens geweldig dat een ‘gekleurde vrouw’ vicepresident wordt. Vind ik natuurlijk ook geweldig.

Toen ik gisteren vroeg wat ze in het beleid van Trump tegenstond, hoorde ik: “Zijn onbeschofte manier van optreden.”

“Maar wat had je tegen op zijn beléid?”

Na lang zoeken kwamen ze met ‘kooien’ (die Obama trouwens heeft laten bouwen) en kinderen die van hun ouders werden gescheiden. Klopt, walgelijk, hoort niet. Maar zoiets valt over elke president te vinden.

Hoe boos was ik niet toen Lyndon Johnson (‘Moordenaar!’) president was. Ik was zestien en geëngageerd. Achteraf blijkt hij een van de beste presidenten van Amerika te zijn geweest.

Geschiedenis is een monster met meer ogen en meer hersenen dan wij mensen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden