Beeld Artur Krynicki

Trump is nog een oude John Wayne

PlusTheodor Holman

Gisteren was ik bij het programma Chips. Nootjes. Bier van GeenStijl om over de gebeurtenissen in Washington te praten.

Om de een of andere reden moest ik terugdenken aan de jaren zeventig. Er waren rellen in Amerika vanwege Vietnam. Johnson was in Amerika aan het bewind. Op school bespraken we de gebeurtenissen in de wereld. Ik weet niet meer ­precies hoe of wat, maar op een ge­geven moment werd er verteld: “Het grote voorbeeld van de Republikeinen is John Wayne.”

Johan Wayne (1907-1979) was een acteur in zo’n zeventig films die wij destijds graag zagen. Pas veel later snapte ik de vergelijking, want in zijn films was Wayne een held, een echte cowboy. In zijn eentje nam hij het op tegen een stam indianen, of hij vocht tegen de Duitsers of tegen communisten. Wij vroegen aan onze leraar wie de held was van de Democraten en hij zei: “Voor sommigen John Lennon en voor anderen Bob Dylan.” Dat was helemaal geweldig, dus wij voelden ons Democraat.

Achteraf denk ik: hoe kwam deze leraar hierbij? Hoe dan ook, het antwoord toonde aan dat er destijds een geweldig generatieconflict was. Ik kan dat nog navoelen. Mijn vader (Indië verloren, jappenkamp) wilde de wereld van voor de oorlog terug. Wij, babyboomers, vonden ‘The times they are a changin’, en wilden dat alles gelijker zou worden, rechtvaardiger. Er werd in die jaren ook veel gedaan aan emancipatie van de vrouw, de homo, de zwarten. De toekomst was aan ons.

In de loop der tijd viel me op dat Republikeinen en Democraten niet alleen niet te vergelijken waren met ons links en rechts, maar ook dat ze beiden tegenstrijdige idealen hadden. Republikeinen wilden een kleine overheid en geen subsidie, maar zodra het slecht ging met bijvoorbeeld de auto-industrie, klopten ze bij de overheid aan. De Democraten wilden een grote overheid, maar stemden vaak tegen belastingverhogingen.

Donald Trump is nog een oude John Wayne. Of Biden een Lennon of een Dylan is, weet ik niet.

Op school merkte ik trouwens dat ik niets ­liever wilde dan een Amerikaan zijn, een New Yorker eigenlijk. Maar ik besefte tegelijkertijd dat ik de harde mentaliteit van het land niet aan zou kunnen. Ik ben daar te slap voor.

Ik ben geen Wayne, Lennon of Dylan. Net als mijn vader wil ik de vooroorlogse tijd terug toen iedereen gelukkig was.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden