Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Trots, dat ze naar de Bijlmer is gegaan

PlusMaarten Moll

Ik ben niet zo’n demonstrant.

Toen iedereen tegen de kruisraketten ageerde, op 29 oktober 1983, bond ik mijn voetbalschoenen onder voor het duel tegen SVGG, in Megchelen. Het werd een heroïsche 5-5. Al had die maandag niemand oren naar mijn verhaal over die wedstrijd. (Uit de administratie blijkt dat ik twee keer scoorde.)

Wel was ik op het Malieveld toen ergens verderop in de jaren tachtig tegen de minister van Onderwijs, Deetman, werd gedemonstreerd. Wat ik me daar vooral van herinner is The Scene die een cover van Madonna speelde: Borderline. Hard en rauw.

Tweede pinksterdag ontbrak ik op de Dam. (Maar: handen af van Akwasi en Femke!)

Ik was er gisteren ook niet bij, in de Bijlmer. Er zou een koffiemaler worden bezorgd (een handmolen van Westfalia met acht standen), maar de bezorger liet nogal op zich wachten.

Jongste Dochter ging wel, met twee vriendinnen. (Ze vroeg niet eens of ik ook ging.)

Ze had een bord gemaakt. Ze stuurde me een foto waarop ze het bord boven haar hoofd houdt.

I’m not BLACK but
I SEE YOU
I HEAR YOU
And I will
FIGHT WITH YOU

Twee vuiltjes in m’n ogen.

(Niet verzonden app: Meid, trek je wel even een hemd aan onder je trui, want ik zie een reep blote buik.)

De enige borden die ik ooit ophield, waren liftbordjes. Bordeaux. Hannover. Göteborg.

Trots, wilde ik schrijven, dat ze trots het bord boven haar hoofd houdt, maar het is niet haar verdienste dat ze met dat bord in de huiskamer staat. Trots is niet het goede woord. Al ben ik ook weer niet zo naïef om te zeggen dat het nooit zo ver had mogen komen dat ze die letters op dat bord moest kalken.

Maar zelf ben ik wel trots. Op haar. Dat ze dat bord gemaakt heeft, dat ze naar de Bijlmer is gegaan, dat ze met ziel en zaligheid heeft geprotesteerd. Vol overtuiging.

‘Omdat racisme zowat is ingeburgerd in de Nederlandse en wereldwijde samenleving. Nu er eindelijk aandacht voor is vind ik het belangrijk mee te doen. En misschien maken we uiteindelijk verschil.’

Geen speld tussen te krijgen. Wat zeg ik: geen knie tussen te krijgen, en dat is mijn bijdrage, én eerbetoon aan George Floyd.

Ze stuurde foto’s van het protest. ‘Heel mooi om dit te ervaren,’ appte ze.

Ik maalde koffieboontjes met de inmiddels bezorgde Westfalia. Keek daarna voor de zoveelste keer naar die foto van haar met dat bord. En hoop zo dat het verschil gaat maken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden