Plus Column

Trekt hij 's ochtends nooit per ongeluk het verkeerde uniform aan?

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Per e-mail ontving ik een uitnodiging van wijkagent Frank Westerop. Of ik koffie met hem wilde drinken. Hij had ­namelijk een column van mij gelezen en het beviel hem wel dat ik de alcoholisten in het winkelcentrum ook ­gewoon bij het stadsmeubilair vond horen. Daar wilde hij graag over doorpraten.

Een paar dagen later zaten we aan een klein tafeltje in café Lastig. Hij had zijn veiligheidsvest uitgetrokken en over de stoel gehangen. Blijkbaar was ik ongevaarlijk.

De koffie was nog niet geserveerd, of hij begon al te praten. Over de yuppen in de buurt die eerst een petitie hadden gehouden voor de plaatsing van parkbankjes, om vervolgens, toen er 's avonds jongeren op gingen zitten, weer hun vertrek te eisen.

Moeiteloos schakelde agent Frank over op een nieuw onderwerp. Clown Powie. Dat is hij, elke zondag. In het VU medisch centrum maakt hij dan de kinderen aan het lachen.

Ruim tien jaar geleden, toen hij een zelfontplooiingscursus deed en erachter kwam dat hij een hoop dingen deed om het zijn moeder naar de zin te maken, zag hij op televisie een reclame van de CliniClowns. De clowns maakten zieke kinderen weer vrolijk. Hij heeft er niet snel last van, zegt ie, maar toen moest hij huilen.

Hij solliciteerde een aantal keer tevergeefs bij CliniClowns, maar gaf niet op. Hij meldde zich aan bij de clownacademie, volgde een jarenlange opleiding, liep clownstages en begon toen voor zichzelf. Eerst nog met een eigen website voor feestjes en partijen, maar dat was geen succes. Clown Powie doet namelijk geen trucjes.

Nee, Powie is een zogenaamde belevingsclown. Dat betekent geen ballonnen vouwen in de vorm van een ­giraf, of een eindeloze reeks zakdoeken uit de mouw ­toveren, maar gewoon praten met het kind. Of liever nog: samen tekenen. Alleen doet Clown Powie dat niet zo netjes, soms kleurt hij een stuk van de tafel of zijn arm mee, en dan liggen de kinderen dubbel natuurlijk.

Sommige mensen vinden het een gekke combinatie, clown en wijkagent. Trekt hij 's ochtends nooit per ongeluk het verkeerde uniform aan? Dat begrijpt hij wel, hij vond de clownschool eerst ook maar zweverig, dacht dat hij een man van regels en structuur was. Maar nu vindt hij dat zijn twee beroepen juist heel goed samengaan. Ze gaan allebei om 'contact maken'.

Clown Powie krijgt niet betaald voor zijn werk ('Mijn salaris is de glimlach van een kind.'), maar wie weet komt de erkenning nog in een andere vorm. Hij is namelijk voorgedragen voor de prijs van Amsterdammer van het Jaar. "Misschien willen je lezers wel online op me stemmen?" vraagt de wijkagent hoopvol. Dat is goed, zeg ik, ik zal het ze vragen.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden