Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Totaal flabbergasted tuurde ik door de ramen in het WTC. Nergens mensen. Wel overal een kamerplant

PlusTinkebell

We praten over het jaar 2016. En een nogal foute, maar daarmee tegelijk ook fascinerende Tinderdate had me aangezet tot het lezen van een boekje, Het euro-evangelie. Een wervend voorwoord door Jort Kelder. Verder bijna niet doorheen te komen. Daardoor had niemand het eerder opgemerkt, zo vermoed ik, want het stond ergens op twee derde van het boek in een bijzin:

Er staan in Amsterdam tienduizenden kantoren leeg. Brievenbuskantoren: adressen waarop buitenlandse ondernemers zich inschrijven om op grote schaal belasting te kunnen ontwijken. Dit is legaal, maar het zorgt ervoor dat veel arme landen arm blijven, omdat de belasting die de rijkste inwoners in principe dáár zouden moeten betalen, níét wordt betaald omdat hun ondernemingen op papier in Amsterdam zijn gevestigd.

Waar ik op áán ging was in eerste instantie niet dat belastingontwijkverhaal (ik ben niet zo snel invoelend als het over geld gaat; dit is een handicap), maar de vermelding van het grote aantal lege kantoren. Tienduizenden? In Amsterdam?

Nog absurder werd het in de alinea die volgde:

De (Amsterdamse afdeling van de) Belastingdienst probeerde dit soort brievenbuskantoren in te perken door met enige regelmaat te controleren of kantoren wel functionérende kantoren waren. Dus behalve de bewijzen die viermaal per jaar moesten worden aangeleverd om aan te tonen dat aandeelhoudersvergaderingen op Nederlands grondgebied hadden plaatsgevonden (een bonnetje van de appie to go op station Zuid WTC), werd in onze stad de kamerplantcheck opgetuigd. De gedachte was namelijk dat alleen wanneer er ook daadwerkelijk mensen aan het werk zijn, en het dús niet slechts om een formele brievenbus ging, er kamerplanten in een kantoor geplaatst worden. En alleen functionerende kantoren zijn welkom.

Het gevolg: rijen bij de Intratuin.

Ik belde Arno Wellens. De schrijver van het boekje.

Dit kón toch niet waar zijn? Hij begon te grinniken. Dat ik zijn boek daadwerkelijk had gelezen deed hem duidelijk veel plezier. “Jawel hoor, kom maar kijken.”

En zo belandde ik in de lift van het World Trade Center. Mooi gebouw trouwens. Grote kantoren op de Zuidas. Lege ‘offices’ van grote magnaten. Indrukwekkend. De fabrikant van dezelfde Bukraket die ook in de MH17 was geschoten. Kolen- en staalindustrie. Half Oekraïne.

Totaal flabbergasted tuurde ik door de ramen. Nergens mensen. Wel overal een kamerplant.

Waar de realiteit absurder wordt dan je meest absurde idee, rest je, als kunstenaar, niets dan die realiteit maar te tonen. Dus in de maanden die volgden tuigde ik De Kamerplanttour op. Een serie excursies met Arno als tour guide langs de grootste belastingontwijkers van de stad. Een daverend succes. Want everybody loves ramptoerisme.

Zo jammer dat de ‘brand’ ondanks de grote aandacht die deze tour kreeg nooit geblust is. De absurditeit was toch te hilarisch vrees ik.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden