Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Tony vertelde, met een stem die rechtstreeks uit zijn kruis kwam, over het diepe Zuiden

PlusNico Dijkshoorn

Tanja begon er het eerst over. Ik liep naar de televisie en ze zei: “Wat loop jij nou raar?”

Ik begreep niet meteen wat ze bedoelde. “Op mijn sokken,” zei ik.

Nee, ze bedoelde iets anders. Ik deed iets vreemds met mijn heupen.

“Loop nog eens,” zei Tanja. “Dan film ik het. Kun je het zelf zien.”

Ik liep nog een keer naar de televisie. Daarna bekeek ik de video. “Tony Joe White,” zei ik. “Ik loop als Tony.”

“Wanneer heb jij Tony dan zien lopen?” vroeg Tanja.

“In Paradiso, Amsterdam. Naar zijn gitaar. In zijn eentje. Hij liep het podium op en de hele zaal werd stil. We hoorden zijn laarzen kraken. Slangenleer. Kon niet anders.”

Ik liep als Tony Joe White naar mijn draaitafel, zocht in mijn rijen LP’s, liet de naald zakken en samen luisterden Tanja en ik naar een liveversie van Polk Salad Annie. Ik had even helemaal geen zin meer om te lopen.

“Hoor dan,” zei ik. “Alleen die gitaar en drums. Dit noemen ze swamp. Hoor je hoe traag hij speelt? Zo goed. Hij zat op een stoeltje. Wacht tot hij gaat zingen.”

“Ik ken dit van Elvis,” zei Tanja. “Die droeg een witte cape en deed vreemde bewegingen met zijn buik, op precies hetzelfde liedje.”

We luisterden nog steeds naar de gitaar. “Klopt. Elvis heeft het gecoverd. Rainy Night In Georgia, ken je die? Ook van Tony, hoor hij gaat kreunpraten.”

Tony vertelde, met een stem die rechtstreeks uit zijn kruis kwam, over het diepe Zuiden en dat iedereen daar polk salad eet. ‘I’m gonna tell you a little story so’s you’ll understand what I’m talkin’ about. Down there we have a plant that grows out in the woods, and the fields.’

Daarna begon hij te zingen: ‘Down in Louisiana, where the alligators grow so mean. Lived a girl, that I swear to the world, made the alligators look tame.

“Dat is die Annie,” zei ik tegen Tanja. “Maar serieus loop ik net als Tony Joe White? Ook met mijn armen enzo? Ik doe het nog een keer.”

Daar ging ik weer. Tanja hoorde me niet. Ze luisterde naar de man die nu, na zijn dood, in mijn benen zat.

Toen het liedje was afgelopen, zette ik Tony Joe Whites uitvoering van Hard To Handle op. Een kort, fel gitaartje en daarna Tony Joe White die kreunend klaarkomt. ‘Ugghhhhhrrr’. Meteen daarna : ‘Baby, here I am, I’m the man on the scene.

Tanja en ik verheugden ons alweer op zijn volgende kreun.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden