Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

Tongen met meneer Joop van het archief

Plus Roos Schlikker

De eindejaarssprint is de ergste. Gedurende de seizoenen zijn er altijd periodes met grote drukte waarbij geen bordjes, maar hele serviezen in de lucht moeten worden gehouden, maar december is kampioen. In de laatste week gaat immers het land op slot. 

Bovendien moet het tijdens de feestdagen leuk zijn. En ontspannen. Gezellig, dat ook. Dat vereist grote voorbereiding.

Dus tik je je in de tijd daarvoor een beroerte, vakkundig de mails van de afdelingssecretaresse over het bedrijfskerstfeest negerend (‘Hoehoe, sterke handjes nodig! Wie wil helpen de statafels te sjouwen?’), evenals de 492 berichten die in diverse groepsapps van school verschijnen (‘Het is de mooiste tijd van het ja-haar! Tijd dus om een kerstengel voor de juf te knutselen met 37 soorten glitter en 44 kleuren pa­pier-ma­ché, o en denken we aan de overblijfmoeders, een zelfgebakken traktatie wordt op prijs gesteld en dan hebben we nog gymmeester Juul, ik heb me laten influisteren dat die dól is op handgeschreven kerst­kaarten en vergeten we de hapjes voor bij het kerstdiner niet, denk daarbij ook aan suiker-, gluten-, lactose- en kleurstofvrije varianten, ach en we zouden het ook enig vinden als veel ouders tijdens het feest een leuk optreden willen verzorgen, dus speel je een instrument, ook al is het maar de neusfluit hihi, meld je dan aan, HO HO HOOOOOO!’).

Ho ho ho, ja. Want intussen moeten jaarcijfers in Excel worden geschreven, wil de boekhouder de laatste facturen van 2019 erdoor jassen, rammelt de secretares­se weer aan de digitale poort, ditmaal met het verzoek om 54 kerstpakketten naar binnen te rollen (‘Zo leuk, ik mag het eigenlijk niet zeggen maar het is een hengel! Met een deken! En een visserskrukje! Ja daarom zijn ze zo zwaar, ja’), komt de decembergriep met de blafhoest des doods opzetten, moet je nog cadeautjes kopen en zijn er de nodige kerstnetwerkevenementen die ook jouw aanwezigheid behoeven.

En je tikt en opent je apps en knutselt en kerst­netwerkt en factureert en sjouwt en koopt en niest door tot je bij de grote kerstborrel op kantoor dusdanig uitgeput, weerloos en willoos bent dat je onder de mistletoe zomaar meneer Joop van het archief met zijn bruin uitgeslagen rokerstanden staat te tongen puur omdat je iemand nodig hebt om tegenaan te hangen.

Ho ho ho. Dit is voor niemand goed. Het liefst zou ik oproepen tot algehele staking, maar richting Malieveld trekken is zo 2019, dat maakt geen indruk meer.

Dus grijp ik naar mijn favoriete strip Dilbert waarin twee kantoorklerken een conversatie hebben:

“Merry Christmas. I got you the gift of absolutely nothing. Nothing to unwrap. Nothing to clutter the house. Nothing to return. Nothing to assemble. And not a single thing to feel guilty about.”

“You totally get me.”

“It was the least I could do.”

Ik plak hem op mijn kersttrui, knal de telefoon uit en ga lui liggen lezen tot ik totaal opgeladen op alle kantoorkerstfeesten verschijn. Sorry Joop. Volgend jaar beter.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden