Plus Hemel & nevel

Toekomst van de binnenstad: Halsema’s pistoolschot

Burgemeester Halsema heeft hoogleraar planologie Zef Hemel gevraagd een toekomstbeeld van de binnenstad te schetsen. Tussen 17 mei en 17 juni verblijft Hemel in de Oude Kerk en organiseert twaalf publieksavonden. Raoul Bakker doet verslag.

Beeld Rosa Snijders

Had het succes van maandag ons lui gemaakt? Die zinderende avond waarin we grommend interpelleerden, met gestrekt been discussieerden, na afloop elkaar omhelsden in het besef dat we onder leiding van Hemel, Ockhuysen en Soeters de eerste stap naar een betere binnenstad hadden gevonden? Zat die topprestatie nog in ons lijf toen we gisteren aantraden voor de thema-avond over veiligheid en drugstoerisme? Laat Henk Spaan eens een analyse schrijven over de overeenkomsten tussen sport en grotestadsproblematiek.

Waar het dus op neerkomt is, dat we gisteren niet scherp begonnen.

Het begint al met een mevrouw die zich op de drempel van de kapel verstapt en langzaam achteroverzijgt. Later in de zaal klinkt hangerig gehoest en wordt er veel naar schoenen gestaard. UvA-docente urban planning Nanke Verloo doet haar best, maar komt niet uit een verhaal vol onderzoeksjargon. Zelfs moderator Zef Hemel staat er wat verloren bij met de publieksmicrofoon. Zijn trainingsjack dat hem gisteren vleugels gaf, hangt vormloos over de schouders. Bijna zitten de eerste drie kwartier erop. Op rij 2 doet een meneer een dutje achter zijn ronde brilletje.

En dan klinkt het pistoolschot van de burgemeester.

Van achteruit de zaal vraagt Halsema of het misschien ‘iets concreter over het veiligheidsgevoel van de burger mag gaan’. Denkt u er zelf even de afgebe­ten dictie bij.

Iedereen zit overeind. Verloo schudt opeens de term publieke famialiteit uit haar mouw. Hemel heeft beet en stroopt zijn hippe mouwen op: ga daar eens op door! Het gaat over de noodzakelijkheid van plekken waar burgers elkaar kunnen ontmoeten. Vertel! Zijn UvA-collega haalt adem en de poëzie breekt door: straatje – bankje – slager.

Andragoog Erik Heijdelberg gooit als een radicale dichter vanaf de aftrap het begrip Rauwe Arena erin. Wat volgt is een confronterende analyse van een drugseconomie waarin jonge jongens ten onder gaan. Een ondermijnende onderwereld waartegen de politiek niets doet. De slotakkoorden zijn die van een pamflettistisch jarenzestiggedicht: Roekeloosheid! Schande!

Klaarwakker staan we om half tien op het Oude Kerkplein. Oplossingen hebben we nog niet, maar het ronkt weer, het schuurt weer. Net als die heerlijke rauwpoëtische stad waarin wij ons begeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden