Plus Column

Toegangsbewijs: slippers en sokken

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Tien jaar geleden reden we, zes tieners uit de Noordside gepropt in een zwarte Peugeot 206, richting Rotterdam. De hele rit werden er rechts en links sigaretten, vloei en tip uitgewisseld. Iedereen die in de auto zat, draaide het ene na het andere jointje. Zelfs de jongen die reed, draaide. Behalve ik.

Ik luisterde aandachtig naar de cd. Een plaat waarvan diezelfde avond de releaseparty zou zijn in Rotterdam. Het debuut van een jonge rapper uit Hoogvliet, die met een paar onafhankelijk uitgebrachte singles en een legendarische 101Barz-sessie met z'n broers de hele hiphopscene op z'n kop had gezet.

Zijn langverwachte solomuziek zorgde zelfs voor een 'bidding war' tussen de platenlabels Top Notch en Noah's Ark. Kortom: het zou een historische avond worden.

Zonder kaartjes of gastenlijst vertrokken we vastberaden naar het zuiden. Ik rookte weliswaar niet, maar ik was contact high als een malle. De hele rit zat ik met m'n hoofd omlaag en halfgesloten ogen elke zin en elke beat te beseffen.

Ongekend originele, technische, toegankelijke en bovenal grappig verhalen over het uitzichtloze straatleven, verteld met zelfspot door een getalenteerde en ambitieuze jongeman die vastberaden was om hetzelfde straatleven achter zich te laten voor een carrière in de muziek.

Terwijl de plaat, net als de wiet, onophoudelijk gedraaid werd in de auto, zag ik door mijn kleine ogen drie witte strepen op m'n voeten. Ik droeg slippers met sokken. En ik wist zeker dat, als niets meer werkte, diezelfde slippers en sokken mij toegang zouden geven tot het feestje.

Het aanvankelijke plan was om te zeggen dat ik de avond kwam recenseren voor de hiphopwebsite State Magazine, waar ik toentertijd voor schreef. Toen ik dit bekendmaakte in de auto, besloot iedereen die smoes te gebruiken en was ik dus in mijn hoofd alweer gaan broeden op een nieuw plan. En ik had als enige slippers aan.

Ondertussen rapte de stem door de speakers zinnen waar ik niet tussen kon kiezen om over te nemen in m'n Twitterbio. Citaten die gingen over een bijna jaloersmakend kutleven. Scooters stelen, soms een huurbak rijden, soms blut, vrouwen daten, stiekem uit het raam van je hotelkamer roken, als volwassen man een bed delen met je broertje en natuurlijk: slippers dragen met sokken.

Terwijl wij op een leeftijd waren waar we onze mannelijkheid volop uitzochten, leerden we van deze rapper dat één ding daar onlosmakelijk bij hoorde: een baard. Het was alsof we alle zes toen in die kleine auto, omringd door het rookgordijn van de beste Amsterdamse marihuana, stilzwijgend besloten voortaan onze stoppels te laten staan. En met ons vele anderen.

We kwamen gek genoeg alle zes binnen. De avond was alles wat we verwachtten. En meer. Hier stond iemand die niet snel vergeten ging worden. Op de terugweg realiseerde ik dat mijn top 3-lijstje van beste Nederlandstalige rappers toe was aan een herschikking.

Inmiddels staat hij al tien jaar, nu met zijn kersverse plaat Koud, op eenzame hoogte bovenaan mijn lijstje: 1. Hef.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden