Column

Tijdmachines bestaan: ze zijn gemaakt van geluid

Theodor HolmanBeeld Wolff

Op straat kwam ik Chris tegen met iets onder zijn arm dat ik meteen herkende: een pick-up.

"Doet ie het?" vroeg ik.

"Ja, ik heb hem zelf gerepareerd... Loop je even mee naar mij?"

Even later zaten we op twee stoelen. De pick-up tussen ons in. We draaiden wat oude plaatjes van Chris. "Deze, van The Outsiders... Ken je die? ­Lying All The Time."

"Ja, natuurlijk," zei ik.

Muziek uit mijn jeugd is net als zwemmen. In het water vallen de jaren weg. Chris en ik werden weer vijftien. We luisterden zwijgend.

"En nu deze van The Rolling Stones... It's All Over Now," zei Chris.

Onze handen trillen tegenwoordig iets, dus gokte hij, net als vroeger, waar de naald op de plaat moest worden gezet, alleen iets minder accuraat. Ik vond het nog steeds een prachtig nummer.

Popmuziek uit mijn tijd, verbeeldde - is dat het goede woord? - voor mij een andere manier van leven. Anders dan het leven van mijn ouders. Beatles, Stones, Bob Dylan, Beach Boys, die waren van mij! Zij betekenden vrijheid, nieuwe ideeën, alternatief leven, vrije liefde.

Chris en ik spraken over vroeger. "Het lijkt soms wel of deze tijd in verwarring is... Of is dat oudemannenpraat?" vroeg Chris.

"Ja, elke tijd wordt verwarrend als je ouder wordt."

Chris knikte. Ik zei: "Wat je leuk vindt, gaat te snel en wat verschrikkelijk is, gaat te traag."

"Ja," zei Chris, "Wat leuk is, gaat te snel voorbij... Ken je deze... Dit is de beste van The Kings: You Really Got Me."

Hij zette de single op. We luisterden weer zwijgend. Toen het nummer was afgelopen, vroeg Chris: "Is muziek voor jou een andere taal?"

"Ik denk het wel."

"Hoe zit die taal dan in elkaar?"

Ik dacht na. Chris zei: "Ik ken de gevoelens wel die de muziek vertelt, maar ik weet niet wat de woorden zijn."

"Het zijn klanken waaruit de letters zijn verdwenen, maar de betekenis niet. Muziek beschrijft niet alle gevoelens, maar inderdaad ook datgene waarvoor geen woorden zijn."

"Het klinkt als gelul," zei Chris, "en ik denk dat het dat ook is... Hier, deze is mooi, ­Cuby and the Blizzards."

Ik haalde mijn schouders op.

We luisterden, en reisden door vroeger; we waren op schoolfeesten, op kamers bij vrienden en vriendinnen. Tijdmachines bestaan; ze zijn gemaakt van geluid.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden