Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Thuis mis ik het gekraak en gehoest van de bioscoop

PlusMaarten Moll

Surrogaat, het is al surrogaat.

Thuisdrinken, thuissporten.

Maar ik ging toch mooi naar de film.

Bij L., die een online kaartje had gekocht voor de openingsfilm van het International Film Festival Rotterdam.

Riders of Justice.

Zaten we daar in de kamer. Samen op de bank. Lampen uit, en twee stoelen voor de bank waar we overheen moesten kijken om maar een beetje de sfeer van een bioscoopzaal te creëren.

L. wilde niet met me onder een plaid. (Ze is mijn schoonmoeder.)

Ook goed. En daar zagen we Mads Mikkelsen met z’n baard.

Die we gewoon in zijn bewegingen konden bevriezen. Als een van ons tweeën naar de wc moest. Of om iets te drinken in te schenken. Of die laatste twee pastéis de nata uit de keuken te halen. Supercomfortabel.

We zaten, helaas, niet in Rotterdam in een afgeladen zaal naar de opening van een filmfestival te kijken. We keken gewoon op het televisiescherm naar een film. Het had ook een dvd kunnen zijn, een film uit 1994 of zo. Of iets on demand.

Surrogaatbeleving.

Maar het was wel een nieuwe film die we keken. Een fijne film bovendien, met ook de geweldige Nikolaj Lie Kaas, die zo mooi rechercheur Carl Mørck speelt in de verfilmingen van de Serie Q-policiers van Jussi Adler-Olsen. En let ook op het geweldige personage Emmen­thaler.

L. maakte geen lawaai tijdens het kijken. En zat niet op haar telefoon.

Ik zat ook rustig te kijken. Nogmaals: supercomfortabel.

En toen ging ik heel erg verlangen naar gekraak, gehoest, genies, gefrut. Naar mensen die te laat binnenkomen, die tijdens de voorstelling naar de wc moeten en door het beeld lopen.

Naar de ritselende muizen.

De man naast je die lacht als niemand lacht (en andersom).

Maar vooral naar die ene bezoeker een paar rijen voor je die tergend langzaam het zuurtje uit zijn jasje bevrijdt. Een gele Napoleon bijvoorbeeld.

Moordfantasieën.

Dat je die niet van tevoren, thuis, al uit het cellofaantje haalt en ze in een zakje doet. (Ja, ze gaan dan aan elkaar plakken, ik weet het, maar je doet de rest van de bezoekers in de zaal er een groot plezier mee. Neem een plastic zak waar brood in gezeten heeft, die maakt geen geluid.)

Dat je de film niet meer volgt, maar alleen naar dat gehannes met dat snoepje zit te luisteren.

Ik heb het een keer meegemaakt dat een man een snoepje van iemand afpakte en dat naar het doek smeet. Het was een film met Jean Reno, ik denk Léon. Hij kreeg nog net geen staande ovatie.

L. zette zonder geluid te maken haar theekopje op de grond.

Die persoon, met dat gele zuurtje, als we die toch weer eens in het echt konden horen, en hartgrondig konden gaan haten…

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden