Plus Column

Thierry Baudet ziet Nederland als een spookachtig schimmenrijk

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

'Want op deze dag, nu we in deze crisis verkeren, deze schemer, deze zonsondergang, op deze dag is de uil van Minerva dan toch opgestegen. (...) De kiezers in Nederland hebben, net als de uil van Minerva, hun vleugels uitgespreid. Hebben hun ware macht getoond. De uil der wijzen is gaan vliegen, en heeft de hele aardkring in beweging gebracht.'

Nooit gedacht dat Nederland, het oersaaie Nederland, uitgerekend na de Provinciale Statenverkiezingen, de sloomste verkiezingen denkbaar, als arena van een wagneriaans drama opgevoerd zou worden. Vol met sterrenhemels, duister, zonsondergangen, en - uiteraard - de uil van Minerva.

Ik zag Nederland tot voor kort als een opgeruimd stukje wereld ('dat hele kleine stukje aarde'), waar alles tot in de puntjes geregeld is. Maar Thierry Baudet ziet een spookachtig schimmenrijk. Samen met zijn leger van joelende ventjes plus Annabel Nanninga, komt hij ons uit het duister bevrijden.

Met toorts en toverspreuken en lange speeches. Hij gaat Mark Rutte, de kwaaie tovenaar, wegjagen en zo onze cultuur - 'de mooiste die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan' - redden.

Bij Jinek zat Jort Kelder. Volgens hem was Thierry Baudet de politiek ingegaan omdat de NPO hem geen tv-programma had gegeven. Hij had een programmaformat, 'Uit Europa', uitgeschreven en alles, en dat had men niet gewild. Waar een simpele afwijzing wel niet toe kan leiden!

Ondertussen vind ik het enige fijne aan Baudet dat Wilders ineens zo passé en sjofel afsteekt. Maar ik vrees de dag dat we nostalgisch terugdenken aan de tijd dat we Wilders nog gevaarlijk vonden: 'Terwijl het toen allemaal reuze mee bleek te vallen!'

Iets meer dan 24 uur vóór de uil-van-Minerva-speech was er een absurdistisch tv-moment. Alle lijsttrekkers werden vlak voor hun slotdebat door de NOS op een kluitje gezet, om stuksgewijs hun deelneming te betuigen aan de slachtoffers en nabestaanden van de schietpartij in Utrecht.

Totdat Wilders en Baudet aan de beurt kwamen en doodleuk beweerden dat de schietpartij van een doorgesnoven psychopaat de schuld van Rutte en Buma was. Nog niet eerder had ik Rutte zien koken van woede. Sterker nog, niet ­eerder had ik hem van slag ­gezien.

Het was ze gelukt, ze hadden hem uit de tent gelokt. Minuten later, in debat met Lodewijk Asscher, was hij nog steeds van de leg: hij raakte zijn tekst kwijt en riep paniekerig zijn assistente aan.

Een betekenisvol moment. Het deed mij denken aan het debat na de gemeenteraadsverkiezingen op 6 maart 2002, en de zegetocht van Pim Fortuyn, toen Hans Dijkstal en Ad Melkert zichzelf niet meer in de hand hadden en hun woede op hun kwelgeest de overhand nam.

Ondertussen schijnt eenieder lessen uit de geschiedenis te moeten trekken. Alsof er ooit lessen uit de geschiedenis worden getrokken! We trappen gewoon steeds in dezelfde val.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden