Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Theodor we moeten leuke dingen doen, naar Frankrijk gaan’

PlusTheodor Holman

Hij en ik zaten op een terras.

“Goed doorgekomen?” vroeg ik.

“Nou nee dus, zei ik.”

“O ja… sorry, ik bedoel natuurlijk, na de dood van Frank, want dat is toch ook alweer…”

“28 april 2020.”

“Jeetje…godver… alweer een jaar geleden.”

“Ja. Ik ben er niet overheen… Ik kwam thuis uit het ziekenhuis en ik zag de krant, en ik zal nooit vergeten wat daar stond: ‘Frankrijk, Italië en Spanje ‘unlocken’ maar gemakkelijk is het niet’. Dat was de kop in de krant. En dat stuk ging erover dat de regeringen van die landen naar een exitstrategie zochten. En ik dacht: godverdomme Frank, had je nou niet even kunnen wachten met doodgaan.”

“Maar we zijn nog steeds niet unlocked.”

“Nee… Maar dat troost niet. Integendeel. Ik heb geloof ik alle hoeken van eenzaamheid gezien het afgelopen jaar. Weet je wat eenzaamheid is? Dat je ’s ochtends wakker wordt en schreeuwt: zet de televisie eens wat zachter! En dan blijkt dat je zelf de vorige avond de televisie hebt vergeten uit te zetten.”

“Naar.”

“Of dat je je beroerd voelt omdat je juist vergeten bent aan hem te denken. Ik weet z’n verjaardag nog, 27 juli. Maar op die dag moest ik naar de tandarts. Gedoe, mondkapjes, alcohol voor de handen, wortelkanaal­behandeling, dan naar huis, doodmoe, de pijn komt opzetten want de verdoving werkt uit, naar bed. En opeens denk je: verdomme, nu ben je jarig en ik heb er niets aan gedaan en er niet aan gedacht.”

“Eenzaamheid doet pijn.”

“Deed het maar pijn… Ik bedoel, je voelt juist niks. Door dat hele coronagedoe.”

“Het is wel verschrikkelijk al die begrafenissen en crematies waar we niet heen gingen en niet heen mochten.”

“Dat is de leeftijd. Theodor, we moeten leuke dingen doen. Dat is ook de reden dat ik naar Frankrijk ga. Zodra het kan. En daar dan blijf.”

“Dus dit is misschien de laatste keer dat…”

“Je kunt langskomen… Maar dat doe je niet.”

“Maar je komt toch nog weleens in Amsterdam?”

“Waarom? En ik denk het niet. In Frankrijk zou ik minder eenzaam zijn geweest. Ik woon aan het pleintje in het dorp en ken iedereen. En Frank en ik zouden er gaan wonen.Vijf jaar werk aan gehad… Aan ons huis.”

“Dit is dus misschien…”

“Doe niet zo sentimenteel en egoïstisch. Je moet zeggen: wat leuk voor je.”

“Wat leuk voor je.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden