null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

The worst is yet to come

PlusTinkebell

Vrij prominent in mijn woon­kamer hangt een uitgeknipte voorpagina van een krant uit Manilla (Filipijnen) van 10 augustus 2012. ‘THE WORST IS YET TO COME’ staat in kapitalen boven een foto waarop te zien is hoe een man en vrouw met twee kinderen in een plastic emmer door het water in een overstroomde woonwijk lopen. Niet per se een vrolijke boodschap boven je eettafel. Maar voor mij heeft dit beeld de connotatie van veerkracht en het herinnert me dagelijks aan het belang van waakzaamheid voor uitersten. 

In de zomer van 2012 verbleef ik een ruime maand in de oude binnenstad van Manilla voor een kunstproject waarin ik twee minderjarige prostituees uit de prostitutie wilde redden door mijzélf te prostitueren in de vorm van een naaktkalender: tegen betaling konden mensen me alles laten doen en dus elke gewenste pose laten innemen. De opbrengst zou voor de meisjes zijn. Lang verhaal kort: mijn opdrachtgevers bleven netjes en de kalenderverkoop flopte.

Volgens Jan Heemskerk (toen nog Playboy-baas) kwam dit doordat er geen schaduw over mijn schaamlippen viel. Uiteindelijk wil men (toch) liever geen details zien. Lesson learned.

Wat ik ook leerde, is dat de oude binnenstad van Manilla jaarlijks onder water kwam te staan door overstromingen. Vol verbazing baande ik me een weg, met het water tot mijn middel, door winkelstraten waar de onderste schappen in winkels waren leeggehaald om de boel zo droog mogelijk te houden. Niemand mopperde en het oplopen van infecties hoorde er gewoon bij. Lang leve de antibiotica die op elke straathoek werden aangeboden. Na een maand hield ik mijn eten alweer binnen.

Het was ook in Manilla dat ik bevriend raakte met de lokaal bekende kunstenaar en performer Carlos Celdran. Als ‘theaterstuk’ gaf hij rond­leidingen in de stad en vertelde hij over de geschiedenis. Ik sprak met hem over mijn bewondering voor de veerkracht van mensen en hij vertelde me dat dit nog níets was. Ooit, toen Manilla de hoofdstad van de wereld was, lieten de vele rijken grote graftombes bouwen voor na hun overlijden. Nu, jaren later, in een wereld waarin nazaten niets anders meer over hadden dan deze graven, waren de mensen uit noodzaak dáár maar gaan wonen. De begraafplaats als woonwijk. Nieuw leven, letterlijk óp de doden.

Carlos – openlijk homoseksueel, wat al lastig is in een zeer conservatief katholiek land – voerde een paar jaar later een protestperformance uit in een kerk tegen de inmenging van religie in ­de politiek, naar aanleiding van kerkelijke uitspraken tegen het gebruik van anticonceptie. Dit leverde hem een celstraf op wegens blas­femie en dwong hem tot een ballingschap in Madrid, waar hij verdrietig genoeg overleed.

The worst is yet to come. Ik ben er ook vandaag weer een beetje bang voor. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden