Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Terecht verwijt Arib opvolger Bergkamp dat ze haar een dolk in de rug stak

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Khadija Arib is een vrouw om wie ik op de PvdA zou stemmen. Ze heeft allure, ze is charmant, goed in haar werk en ze heeft een indrukwekkend charisma.

Het is dat charisma waarop nu wraak wordt genomen. Ze zou zich ‘grensoverschrijdend’ hebben gedragen. Mensen ‘leden’ onder haar management. Arib deed aan ‘machtsmisbruik’. Ze voelden zich ‘sociaal onveilig’. Wat die woorden die ik tussen aanhalingstekens heb gezet eigenlijk betekenen, weet niemand precies.

Had zij een zweep en kreeg eenieder op wie zij boos was daarmee en tik? Sloot zij mensen op die haar niet bevielen? Stopte zij een rottend rattenlijk in de broekzak van een slecht werkende ambtenaar? Stal zij uit de portemonnees van haar ambtenaren?

Ik vermoed dat zij misschien wel met de vuist op tafel sloeg, scherpe opmerkingen maakte en sommigen het gat van de deur wees, en die vervolgens met een klap dichtsloeg.

Mijn vermoeden is dat Arib het slachtoffer is geworden van een generatieconflict. Van jongeren die niet gewend zijn dat er hard wordt opgetreden wanneer ze hun werk volgens de baas niet goed doen. Die omver worden geblazen als er eens iemand is die ze streng toespreekt. Die van hun moeder tot hun veertigste hun luier mochten dragen.

“Maar het zijn 23 mensen die zich over haar hebben beklaagd.”
Ja, ik weet hoe dit werkt. De één steekt de ander aan. Niks lijmt zo goed als solidariteit uit onmin.
“Ik vind die Arib een veel te strenge trut. Jij ook?”
“Ja, ik ook.’’

Waar Arib dapper en moedig is, zie je bij de klagers die haar nu een ‘schrikbewind’ verwijten het omgekeerde: ze zijn anoniem, houden alles geheim. Hun vizier blijft dicht.

Terecht verweet Arib haar opvolger, Vera Bergkamp van D66, dat ze haar een dolk in de rug had gestoken. Bergkamp verdedigt zich met: “Er is gelekt.” Dat is zwak. Zodra de naam van haar ex-collega viel, had ze moeten bellen: “Dit komt eraan, Khadija.”

Maar in de Tweede Kamer hangen momenteel giftige dampen die de democratie aantasten. Een voorzitter die juist te slap is en de boel niet in de hand kan houden, Kamerleden die liever een concert met hondenfluitjes geven dan een werkelijk debat te voeren en een minister-president die met zijn kabinet wegloopt als hij zich voor de Kamer moet verantwoorden.

Er rot iets in de Staat der Nederlanden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden