Gijs Groenteman Beeld Artur Krynicki

Televisie is het medium we love to hate

Plus Gijs Groenteman

Wat is televisie toch een heerlijk onuitroeibaar medium. Genoten heb ik van de groepsfoto van de NPO-seizoens­presentatie. Een bont gezelschap tv-presentatoren van de publieke omroep.

Helemaal vooraan, in het midden, stond natuurlijk Frans Klein, de atypische omroepbaas die in Hilversum heel machtig schijnt te zijn. Naast hem Özcan Akyol, nog niet zo lang geleden nog gewoon schrijver, inmiddels opgewerkt tot allround mediapersoonlijkheid die werkelijk overál inzetbaar voor is en precies wist waar hij moest gaan staan.

Verder was het een bont gezelschap, jong en oud – bel­hamels met korte broeken, bedacht­zame intellectuelen, beeld­schone meisjes, en dan nog wat iconen als Han Peekel, Clairy Polak en Tijs van den Brink.

Wat knap trouwens dat Peekel, al die decennia na zijn legendarische tv-programma Wordt vervolgd, ‘een faillissement verder’ én ‘vele kilo’s lichter’, nog altijd een plekje bij de NPO weet warm te houden. De man van TV Monument is een volhouder.

Iedereen straalde op de groepsfoto. Dat snap ik, want ze zitten bij de tv, en bij de tv zitten, dat wil iedereen.

Laatst zat ik koffie te drinken met een televisiemaker. Hij klaagde erover dat hij, wanneer hij vertelde dat hij voor de tv werkt, tegenwoordig steevast dezelfde, ostentatieve reactie kreeg: ‘Werk jij voor de tv? Ik kijk zelf nooit meer tv!’ De maker in kwestie vond dat een belachelijke opmerking. Want als je vertelde dat je op een school werkte, kreeg je als reactie toch ook niet: ‘School?! Ik ga nooit meer naar school!’

Dat vond ik dan weer onzin, want het is nou eenmaal een volstrekt normale gang van ­zaken dat een schoolcarrière op een zeker moment afgerond is, terwijl de teloorgang van de tv mij ook blijft fascineren.

Het wonderlijkste is dat het maar geen echte teloorgang wil worden. Natuurlijk heeft de tv van vandaag niets meer te maken met de tv van vroeger. Massaal naar een programma kijken en daar de volgende dag bij de koffieautomaat over praten (wanneer beginnen de koffie­automaten eens aan hun teloorgang?) is er niet meer bij. Iedereen zit maar YouTube te gluren, of een beetje on demand voor zichzelf te grasduinen.

Maar toch blijft tv magisch. Als je een boek wilt promoten, beroemd wilt worden of een schandaal wilt ontketenen: dat doe je op tv.

Ik denk dat ik weet hoe het komt. Als je naar een Netflix­serie kijkt, naar een YouTube­kanaal of naar een podcast luistert, heb je daar actief voor gekozen. Op tv krijg je, hoe je het ook wendt of keert, iets voor­geschoteld waar je niet per se om gevraagd hebt. Dat kan leuk zijn, maar ook ergerniswekkend. En het is toch heerlijk om je ergens aan te ergeren?

Televisie is het medium we love to hate. Ik heb zin in het nieuwe tv-seizoen!

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden