Plus Column

Tekening van een ooggetuige

Thomas Acda Beeld Wolff

Vandaag gaat het over een klein Amsterdammertje. Die heb je ook, en omdat het eerste wat ik leerde op de Filmacademie was 'schrijf over wat je weet', gaat dit over haar. Ik ken haar.

Arena: huis op Schiermonnikoog.

Gebeurtenis: zoon komt met vriendin ­logeren.

Opening Act 1a: zevenjarige dochter niet te houden van enthousiasme. Haar broer komt! Ze zijn al drie dagen uit elkaar, een dag langer dan gepland door de storm, dus u begrijpt de opwinding. Ze gaat een tekening maken voor ze, als welkomstcadeau.

In het keukenraam zie ik mezelf goedkeurend knikken terwijl ik de boeuf bourguignon voor de zoveelste maal aan een kritische smaaktest onderwerp. Gisteren was ie werkelijk niet te hachelen, maar een nacht voor straf (en hygiëne) in de koelkast heeft het gerecht bij zinnen gebracht.

Niets wat appelstroop en wat extra kruiden niet kunnen redden. (Ssst, dit is geen kookrubriek.) Ik proefde, knikte, bekeek de tijm en laurier en dacht: zou het niet leuk zijn als ik die eens met een touwtje tussen een paar grote preibladeren bind, bij wijze bouquet garni. Kortom, ik was in ­gedachten.

Dochter stapt trots de keuken in met een prachtige tekening. Een mannetje met hoed, een vrouwtje met lang haar/sleep en een meisje dat de ringen draagt. Achter hen een kerk. Mijn vrouw en ik zijn hier vijf jaar geleden getrouwd, in die verrassend gelijkend getekende kerk en hoewel ze pas twee was, weet mijn dochter alles nog.

Ik, hork, met de lepel druipend van saus half in de mond, ga nu faliekant mis. Ik zie het tafereel op de tekening en roep: 'O, maar lieve, dat vinden ze denk ik te veel van het goede, hoor, dat ze na acht maanden verkering al moeten trouwen van je!' En ik lach een allerhartelijkste lach die slechts deels door de hete saus in mijn mond licht satanisch overkomt.

Ze huilt. Meteen. Pats. Begrijpt niet ­waarom ik lach. Wat is er erg aan trouwen? Jullie zijn toch ook...? Voor een meisje van zeven is trouwen het summum. Het meest romantische dat er is. En dat gunt ze haar broer en vriendin. En dat zij dan de ringen mag dragen. Zoals bij mama en papa toen.

Haar tranen vallen als brandend lood op mijn huid. Bij elke nieuwe poging tot uitleg verbrand ik me meer. Schrijf over wat je weet. Prima! Maar welke woorden zijn de juiste? Mama komt binnen, overziet het slagveld en binnen een kwartier is de rust terug en ben ik voor de tweede keer op Schier getrouwd.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden