Femke van der Laan Beeld Artur Krynicki
Femke van der LaanBeeld Artur Krynicki

Te laat is: trakteren op taart

PlusFemke Van Der Laan

We gaan tegelijk aankomen bij de deur van de winkel, de agent en ik. Hij ziet het ook, merk ik, als we op hetzelfde moment onze pas vertragen en daarna juist weer eventjes sneller lopen. Hij grijnst. Vlak voor de drempel steekt hij zijn arm uit en gebaart mij de winkel in: “Ga je gang.”

Ik schud van nee. “Ik ben niet aan het werk.”

Even staan we stil voor de drempel, naast elkaar, dan stapt hij naar binnen. Als eerste. “Ik moet alleen maar even taart halen.”

Ik kijk hem aan. Hij ziet er jarig uit. “Ben je jarig?”

“Nee. Ik was te laat, dan moeten we trakteren.”

Hij geeft me een mandje aan. Ik kom voor een broodrooster. Dat is dezelfde kant op als de taarten. We lopen een eindje op, de agent en ik.

Even denk ik erover om te zeggen dat hij ook op iets anders kan trakteren dan taart. Dat taart in je hoofd eigenlijk altijd lekkerder is dan in het echt. Dat dat iets met de slagroom te maken heeft. Dat je daar droevig van kunt worden. Maar dan bedenk ik dat ik misschien wel de enige ben die droevig wordt van slagroom. “Wat een leuke regel.”

“Heb jij die niet?”

“Wat?”

“Die regel, voor te laat komen.”

Ik kom nooit te laat. Voor mij is niets zo makkelijk als op tijd komen. Ik vermoed dat er een verband is met de slagroom, maar wat precies, daar moet ik nog iets langer over nadenken. “Ik werk alleen. Jezelf trakteren is toch anders.”

Dat is de agent wel met me eens. Toch stel ik het me even voor, een prikklok naast mijn laptop en een briefje op tafel: ‘Er staat taart in de koelkast. Femke was te laat.’

We staan stil waar hij rechtdoor moet voor de taarten en ik naar links voor de broodroosters. We praten verder. Over mijn werk en dat van hem, over waar het politiebureau zit, en dat ik dat niet wist, omdat ik er nooit kom, wat eigenlijk alleen maar goed is, en over de buurt, hoe het daar gaat, en over oud zijn en eenzaamheid, en jong zijn en daar geen oog voor hebben. We praten tot mijn arm pijn doet van het tillen, hoewel het alleen maar een leeg mandje is wat ik draag. Dan begrijp ik waarom de agent moet trakteren, hoe het kan dat hij te laat is gekomen. Voor hem is dat misschien wel het makkelijkste wat er is.

“Volgens mij moet je door.” Ik wijs in de richting van de taarten.

“O ja.”

Ik ben nog op tijd thuis voor de lunch.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden