Plus

Tarik had nog geen fiets, maar dat zou veranderen

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka
Yasmina AboutalebBeeld Agata Nowicka

Ahmed en Tarik waren helemaal vanuit Amstelveen naar Amsterdam-Oost komen fietsen. De een bij de ­ander achterop, tien kilometer lang. De twee Syriërs zijn goede vrienden, dan doe je dat voor elkaar. Tarik had namelijk zelf nog geen fiets, maar dat zou weldra veranderen. Via Marktplaats hadden ze een mooi exemplaar gezien, met zes versnellingen - dat wilde Tarik graag. Het leek hem handig, voor als hij zijn zoontje naar school zou brengen.

Maar toen ze midden in het chique deel van de Watergraafsmeer op de stoep stonden, klaar om het geld aan de eigenaar van de zwarte herenfiets te overhandigen, stopte er ineens een politiewagen. Twee jonge agenten wilden weten wat de mannen met de fiets van plan waren. En, belangrijker nog, of de fiets niet gestolen was.

"Volgens mij zat hier ooit een framenummer," zei de agente, wijzend naar een minuscule oneffenheid in het staal. De twee agenten, die niet ouder dan twintig leken, hadden de fiets op z'n kop gezet en onderwierpen het licht verroeste exemplaar aan een inspectie.

"Hmm," zei haar collega. "Is het niet gewoon weggevijld?" probeerde de agente nog eens. "Niet door mij in ieder geval," zei de eigenaar van de fiets gauw. De agente keek de man diep in de ogen. Tarik en Ahmed begrepen niks van de commotie. Ze stonden er een beetje onnozel bij. Op hun gezicht de ­beleefde glimlach die ik ook opzette toen ik net in Parijs woonde en nog geen Frans sprak.

De agente zuchtte. Zo pril in haar carrière en dan al moedeloos. Ze maakte aanstalten haar poging tot criminaliteitsbestrijding te staken. "We zouden de fiets mee kunnen nemen voor onderzoek. Maar daar gaan we niet aan beginnen." Haar baas zag haar al aankomen. "Dat begrijp ik." De eigenaar glimlachte opgelucht. "Dan gaan wij maar. Succes ermee." De agenten liepen terug naar de auto.

"Everything is good," zei de eigenaar. Hij stak zijn duim op. "So many bikes stolen in Amsterdam. They just wanna check." Tarik overhandigde bankbiljetten aan de eigenaar. Eindelijk had hij een eigen fiets. "All the best for your future in Holland," zei de eigenaar. Hij liep op pantoffels zijn prachtige woning weer binnen.

"Hoeveel heb je voor de fiets betaald?" vroeg ik aan Tarik. "Negentig euro." Ik keek naar de smalle stang met roestplekken en de merknaam: Dunlop. "Is dat niet duur?" "De man zei dat dit een goed merk was," verdedigde Tarik zijn aankoop. "Hij gebruikte 'm bijna nooit." Ik wist niet wat ik erger vond: dat de man gelogen had of dat hij een vluchteling had laten betalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden