Plus Column

Sven Kockelmann is op een missie en laat zich niet opzijduwen

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Afgelopen woensdag zat ik in de auto naar Radio 1 te luisteren. Ineens hoorde ik Sven Kockelmann praten op een tijdstip dat ik niet van hem gewend was. Verdomd, realiseerde ik me, het is 2018, een nieuwe Radio 1-programmering!

Als een hagelwit sneeuwdek rolde het verse programma van Kockelmann over me heen.

Maar ja, het mag dan 2018 zijn, Sven was nog helemaal Sven.

Zijn programma heet 1 op 1, zo heette zijn programma vroeger ook al, en ik herinner me ook nog een programma dat Oog in Oog heette. Titels waarvan ik claustrofobisch word. Alsof je heel lang in een kleine ruimte vastgeketend aan Sven Kockelmann moet zitten.

Dat past op zich wel bij zijn interviews. Want Sven laat nooit eens los. Hij is het interviewende equivalent van een wild om zich heen bijtende pitbull met hondsdolheid.

Ik heb bij Sven altijd een beetje het gevoel dat hij enigszins in zijn eigen universum verkeert. Dat hij telkens weer in de waan leeft dat hij een sleutelfiguur uit een groot, presidentieel schandaal zit te interviewen, terwijl hij eigenlijk met een wethouder uit Haarlemmermeer over de groei van Schiphol praat.

Kockelmann kent z'n dossiers en zal niet rusten tot elke leugen door de naakte waarheid is ingehaald. Met zijn hautaine lachje, zijn honende vragen en zijn opgetrokken wenkbrauwen laat hij weten dat hij heus niks gelooft van wat de geïnterviewde allemaal zegt.

Sven Kockelmann draagt ook graag een pochet, valt mij op. Net zoals bijvoorbeeld Mart Smeets en Ed Nijpels. Ik categoriseer hen onder de menssoort 'pochetdrager'.

Ooit raakte ik verzeild op het lezersfeest van NRC Handelsblad, waar Sven Kockelmann een zwetende Peter Vandermeersch genadeloos zat te ondervragen over het ontslag van Rob Wijnberg bij nrc.next. Ik neem aan dat het de bedoeling was dat de hoofdredacteur voor zijn eigen publiek mocht komen uitleggen hoe mooi zijn krant ervoor stond, maar dan hadden ze buiten Sven gerekend.

Sindsdien weet ik: Sven Kockelmann is op een missie en laat zich niet opzijduwen.

Afgelopen woensdag was hij op de radio volop bezig een wethouder 1 op 1 te grillen, toen tot mijn verbijstering ineens Dries Roelvink inbelde. Die mocht grappig doen en een domme vraag stellen. Aan het eind was Ton Kas er om een mop vertellen. Ergens was het idee ontstaan dat terriër Sven verluchtigd moet worden met volkse humor.

Sven en jolijt, ze bleken geen combinatie.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden