Plus Column

Superster Delic is terug

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Tien jaar geleden werkte ik als vakkenvuller in de C1000 op het Buikslotermeerplein. Tijdens mijn diensten luisterde ik met oordopjes in naar muziek van de Nederlandstalige hiphopgroep Opgezwolle. Van Spuugdingen op de mic tot Fakkelteit, ik kende alle teksten uit het hoofd. Nu nog steeds.

Twee jaar eerder maakte ik voor het eerst kennis met deze driemansformatie uit het Verre Oosten. Op een doordeweekse middag stapte mijn broer onze kamer binnen en keek me ernstig aan. Het album Even Stil van Brainpower speelde door de speakers terwijl ik mijn huiswerk aan het maken was.

Mijn broer gaf me een gebrande cd waarop met een lelijk handschrift 'Eigen Wereld' stond. Gekregen van onze buurjongens, die beiden motorreden en verder alleen naar gabbermuziek luisterden.

"Fok al die andere shit," zei m'n broer. "Speel dit."

Rappers Rico & Sticks en beatmaker Delic, samen sneller dan dat je op je tafeltennistafel tafeltennist. Kort gezegd: er is een leven vóór Opgezwolle en een leven ná Opgezwolle.

Toen, en nu nog steeds, bestond en bestaat er geen Nederlandstalige rapmuziek met zo'n sterke Nederlandse identiteit. Geen kopieën van Amerika, Engeland of Frankrijk, maar pure hiphop van eigen bodem.

Zowel in de muziek, met samples van Pippi Langkous, als in de teksten, met referenties aan Herman van Veen en Robert Schoemacher. De flows blijven sowieso iets magistraals. Zelfs de oude raps zijn nog niet achterhaald.

Aangezien ik maar niet kon besluiten welke van de twee rappers ik de beste vond, besloot ik dat producer Delic de enige echte superster was van de groep. En samen met mij vele anderen.Hoewel zijn stem nooit op tracks te horen was en hij live altijd beschermd achter de draaitafels stond, was hij leidend.

Opgezwolle is de reden dat mijn vrienden, die ik vandaag de dag mijn broers noem, en ik elkaar überhaupt hebben leren kennen. We stonden tijdens de pauze op de middelbare school in de rij bij de broodjeskraam in de kantine toen we erachter kwamen dat in al onze discmans dezelfde Opgezwolleplaat draaide. Een vriendschap voor het leven begon.

De eerste keer in mijn leven dat ik spijbelde, was toen ik op een vrijdagochtend stiekem naar de Kalverstraat ging om alle drie de edities van het album Fakkelteit te kopen. Kort daarna kondigde de groep aan te stoppen. Delic wilde gaan wereldreizen en schilderen. Er kwam een afscheidstour.

Ik fraudeerde met statiegeldbonnen van de C1000 om een kaartje te kopen voor de Melkweg, maar werd betrapt en kreeg op de dag van het afscheidsoptreden mijn taakstraf: vakkenvullen bij de Appie. De hele dag spiegelen, met het concertkaartje in m'n achterzak.

Dat Delic en ik jaren later samen aan mijn plaat zouden werken, laat ik hier natuurlijk achterwege.

Morgen keert hij, na tien jaar, terug met nieuwe muziek. In de Melkweg speelt Delic een van de twee liveshows bij zijn nieuwe plaat Kidnap at the Noodleshop: acht nummers, acht doeken en een verhaal met acht hoofdstukken. Aanstekelijker dan een cricket of een bic. Jawel.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden