Opinie

'Suggestie dat MC Slotervaart matige zorg bood? Schande'

Het faillissement van MC Slotervaart betekent het failliet van de marktwerking in de zorg, betoogt Wolter Blankert, sociaal geograaf en voormalig patiënt van het MC Slotervaart, in dit opiniestuk.

Patiënten en personeel voerden deze week actie tegen de sluiting van het MC Slotervaart en de IJsselmeer­zieken­huizen bij het hoofdkantoor van Zilveren Kruis Achmea in Leiden Beeld ANP

Het faillissement van ziekenhuizen in Amsterdam en ­Lelystad is geen gevolg van marktwerking, maar van politiek falen. Het geld voor de gezondheidszorg is 100 procent overheidsgeld, opgehaald via doelbelastingen (premies) en rechtstreeks uit de schatkist.

Bij de uitgavenkant is evenmin sprake van een markt, de keuzemogelijkheid voor de patiënt is minimaal.

De 'privatisering' van de zorg betekent dat de overheid het geld doorsluist naar de zorgverzekeraars om de zaak verder te regelen. Anders dan de overheid zijn die gevrijwaard van democratische controle.

Bij scholen volgt men een vergelijkbare opzet. Onderwijs en gezondheidszorg functioneren in Nederland niet slecht, onder normale omstandigheden werkt het systeem kennelijk.

Toch behoort men nooit uit het oog te verliezen dat het geen spel is. Het gaat om voorzieningen van openbaar nut. Daarbij hoort de plicht de besteding van het geld nauwlettend in de gaten te houden en in te grijpen als ontsporingen dreigen.

Faillissement van een ziekenhuis betekent dat te laat of niet werd ingegrepen. Het is een schandvlek op de samenleving, een bewijs van het onvermogen een basistaak uit te voeren.

Het vertrouwen in de ziekenzorg telt kennelijk minder zwaar dan het vertrouwen in banken. De ene specialist of de andere, wat doet het er toe? Een eindje rijden kan geen kwaad, een flinkerd van een baby kan in de auto het levenslicht zien en bloeden stopt meestal vanzelf na een ongeval.

Langdurig wanbeheer
Bij het Slotervaart speelt het afstandscriterium niet, maar andere zaken des te meer. De overheid heeft het mogelijk gemaakt dat dit voormalige gemeenteziekenhuis een speelbal werd van particuliere beleggers.

Een succes zou de kroon op de nagestreefde privatisering zijn, maar het liep uit op een fiasco. Er was wan­beheer, al jaren, maar de overheid liet het ­gebeuren.

Het medisch personeel stond en staat daar ­geheel buiten. Het is een schande dat nu wordt gesuggereerd dat MC Slotervaart matige zorg bood. Op medisch gebied behoort Slotervaart op bepaalde terreinen tot de top.

Zo werkte de afdeling chirurgie nauw samen met het (terecht) boven kritiek verheven Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis, waarvoor Slotervaart specialistische operaties uitvoerde, onder meer stomavermijdende ingrepen. Daarnaast blinkt het ziekenhuis uit in maagverkleiningen en in adequate behandeling van slaapproblemen.

Het MC Slotervaart was over de hele linie een voortreffelijk ziekenhuis voor de patiënt dankzij toegewijd personeel in alle geledingen. Afspraken werden punctueel nagekomen; anders dan de financiën was de patiëntenzorg voortreffelijk georganiseerd.

Het ziekenhuis was daarnaast een toonbeeld van hoe goed de multiculturele samenleving kan functioneren. Het is ongehoord dat dit voortreffelijke personeel nu vanuit een positie als werkloze ander werk moet zoeken.

Voor ­ouderen zal dat lastig worden en zelfs gerenommeerde specialisten kunnen niet altijd zonder meer in een andere ziekenhuis aan de slag.

Brevet van onvermogen
Misschien had het Slotervaart al eerder gesloten moeten worden en mogelijk geldt dat ook voor andere ziekenhuizen, maar in een serieus land hoort dat onderdeel te zijn van een helder plan dat geleidelijk wordt uitgevoerd.

Met inachtneming van duidelijke uitgangspunten, waaronder de afstand tot de grotere woonkernen. Voor medisch personeel dient baanzekerheid te gelden, dus met een functionele overstap naar een ander ziekenhuis. Baanzekerheid vergroot de aantrekkelijkheid van een beroep.

Alleen de werkelijke geldschieter, de overheid, kan dit afdwingen. Marktje spelen kan zijn bekoring hebben, zolang men de reële verhoudingen maar niet uit het oog verliest.

Als de Tweede Kamer het plichtsverzuim van de minister niet straft, geeft zij zichzelf een brevet van onvermogen.

Overigens zijn de jaarlijkse kosten van de zorg geen 80 miljard euro, maar hooguit 50 miljard; bijna de helft van de zorgkosten vloeit via belastingen immers weer terug naar de schatkist.

Volg alle ontwikkelingen rond MC Slotervaart in ons blog

Wolter Blankert sr.

Sociaal geograaf en voormalig patiënt van het MC Slotervaart

Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden